Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Αντί ευχετήριας κάρτας


Δώρο απο την Θεσσαλονίκη που αυτόν τον καιρό είναι γεμάτη με έργα του.
Πολλες ευχές για χρόνια πολλά και πολύχρωμα.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Εικόνες στίχοι μουσκή



γιατί υπάρχουν άλλες δεκαέξι ώρες πέρα απ' τη δουλειά μας...

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ


Το κείμενο που θα διαβάσετε παρα κάτω αναφέρεται σ'ένα ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ γεγονός εκτός κέντρου. Απο εκείνα που τα ζηλεύουμε όλοι εκθειάζοντας τις πρωτοβουλίες και λέγοντας "μπράβο" σ'αυτούς που τα τολμούν.
Η συγκεκριμένη παράσταση ομως δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι μία μόνο απο σειρά δράσεων που γίνονται στα Χανιά με στόχο τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας.Μη σας παρασύρει ο συναισθηματικός τόνος του κειμένου: κρύβει πίσω του πολλές ώρες σκληρής δουλειάς,πολλή προσπάθεια,πολλές ακυρώσεις κι άλλες τόσες νίκες - χαρές.
Αφιερωμένο στη μνήμη του Βασίλη που έφυγε πριν δυό μέρες χωρίς να μπορέσει να γευτεί το αντίδωρο της κοινωνίας από τέτοιες πρωτοβουλίες.
Οι τρεις
Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί
Στο τέλος τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν
Ν.Καρούζος


Σχόλιο πάνω στο θεατρικό ποίημα του Τ. Λειβαδίτη «Οι τρεις»
για όσους χάθηκαν αδίκως στην Ασυλική χοάνη

Δεν υπάρχει ιδιαίτερος δρόμος για την τρέλα. Απ’ τον δρόμο της λογικής φτάνει κανείς στην τρέλα. Μια επιθυμία του, η μια ανάγκη του θέλει να ικανοποιήσει ο άνθρωπος μέσα απ’ αυτήν. Η ψυχιατρική εκείνο που πρέπει να κάνει είναι να τον βοηθήσει να εκφράσει αυτή του την επιθυμία με ένα πιο συμβατό τρόπο. Όχι να τον εγκλείει, να τον αποκλείει, να τον περιθωριοποιεί. Οι ψυχίατροι αντί να λειτουργούν ως προκρούστες των ψυχών , ας συνοδοιπορούν με τον άνθρωπο που διακατέχεται από ψυχική οδύνη. Ας μην καταστέλλουν το σύμπτωμα, ας το διαβάζουν. Ας μην βαφτίζουν καθετί έξω απ’ τον ορθό λόγο ως ακατανόητο, για να πουν ότι μόνο ο δικός τους λόγος είναι δήθεν κατανοητός. Ας μην ζητούμε, στηρίζουμε και υιοθετούμε τους τόπους της τρέλας, ως απόδειξη ότι δήθεν εκεί που κατοικούμε εμείς δεν υπάρχουν τρελοί. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει το λογικό απ’ το παράλογο, το υγιές απ’ το διαταραγμένο. Όχι ένα βαθύ χαντάκι. Εύκολα το περνά κανείς… Και τότε…

Ακούστε σήμερα τις λαλέουσες σιωπές των εγκλείστων, σε ένα αποτρόπαιο σκηνικό, όπου έχουν υποφέρει άνθρωποι. Με τις ευλογίες της επιστήμης. Ακούστε σήμερα όχι μόνον τις λέξεις, αλλά και τα διάκενα μεταξύ των λέξεων που περιέχουν την ουσία, το νόημα. Ποιος να ερμηνεύσει και τι.

‘’Ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν, ούτω βαθύν λόγον έχει’’ μας λέει ο σκοτεινός μας πρόγονος.

Το βαθύ, το αρχέγονο, το ακατέργαστο , η επιθυμία και το ένστικτο αφήνονται άραγε στην ολική σαφήνεια, ερμηνεύονται με κάποιο τρόπο; Είναι δυνατή η ερμηνεία των ονείρων, των μεταφορών και ότι κατοικεί στα βάθη, με την λογική του ορθού λόγου, χωρίς να καταπνιγεί, χωρίς να αλλοιωθεί;

Ακούστε σήμερα σπαράγματα λόγου, ανείπωτα, ακατανόητα, ανεπίτρεπτα, ανεπίγνωτα. Έξω απ’ τον λόγο περνά η εν τω βάθει επικοινωνία. Με τα βλέμματα, την αμηχανία, την απορία, τα συγκινήματα , τα αγγίγματα, τους στεναγμούς.

Περιφρονείστε το φλοιό και στοχεύστε στις καρδιές, στη λυπημένη τρυφερότητα, στην εγκατάλειψη, στη ματαίωση, στην αθωότητα, στην ήρεμη απελπισία και στους ανθρώπους τους. Στον πλούτο μέσα απ την πενία ,στην ευθραστότητα αλλά και στην αναζήτηση νοήματος μέσα στο ακατανόητο την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα στην ασχήμια,τη στέρηση και την απελπισία, την ελπίδα μέσα στο κενό.

Η ελλειπτική σύνθεση του κειμένου και η αποποίηση της λογικής ακολουθίας δεν ακυρώνουν την προφορά των εναγώνιων ερωτημάτων και το οντολογικό αίτημα. Δεν ενδιαφέρει η βιογραφική νοσογραφία των ηρώων αλλά το χαίνον υπαρξιακό τραύμα ,η υπαρξιακή αγωνία και η ανάδυση της ανθρώπινης τραγικής μοίρας. Ο ποιητής ενώ εισχωρεί τόσο βαθιά στις ψυχές των ηρώων, δεν αποδομεί την ανθρώπινη ουσία, αλλά ενοποιεί και απαρτιώνει ποιητικά τα πρόσωπα των ηρώων. Αλλά και μας φέρνει αντιμέτωπους με το τρομακτικό δέος της παραφροσύνης και με το διχασμένο, απειλούμενο εγώ. Για να μην είναι μάταιος ο κόσμος.

Για τους επικηρυγμένους, τους καταδικασμένους, τους απομονωμένους, τους τρελούς. Τα παιδιά, τους αθώους, τους φτωχούς, τους αδικημένους τους καταφρονεμένους. Τους ζητιάνους ,τους αλήτες, τους απελπισμένους, τους φοβισμένους, τους χαμένους ταξιδιώτες. Τους φυλακισμένους, τους λιποτάκτες, τους μελλοθάνατους, τους αναρχικούς.

Γι αυτούς γράφει ο ποιητής.

Για τους πανάρχαιους νικημένους, τους κυνηγημένους.

Αυτούς που άκουσαν το μήνυμα που θα άλλαζε τη ζωή τους αλλά ήταν γραμμένο σε γλώσσα ακατάληπτη κατά πως λέει ο ποιητής.

Για τους ονειροπόλους, τους δακρυσμένους, τους ρηγματωμένους, τους ραγισμένους, τους ηττημένους. Τους χαμένους σε τόπο, χρόνο, πρόσωπα αλλά και σ’ αυτούς που κράτησαν μέσα στην αγριότητα των καιρών την παιδική τους αθωότητα, που δεν τους έφθειραν ούτε η καθημερινότητα αλλά ούτε και τα όνειρα τους.

Για τους αφανείς, τρωτούς, φθαρτούς που επιμένουν να κοιτούν μακριά στους ανοιχτούς ορίζοντες, που ζωντανεύουν νέους θρύλους και ζωτικές παραμυθίες και που γυρνούν νικημένοι στο άδειο σπίτι ή στο Άσυλο των φτωχών πραγμάτων.

Για τους αιώνιους οδοιπόρους γράφει ο ποιητής.

Εδώ μέσα υπέφεραν άνθρωποι. Ήρθαν για μια επίσκεψη σε ένα ψυχίατρο και κάθισαν 20, 30, 40 χρόνια έγκλειστοι. Έχασαν τα πάντα. Εκτός από τα λογικά τους.

Τι λέτε. Αυτό μας αφορά ή είναι κάτι ξένο για μας. Μπορούμε να κλείνουμε σε παρένθεση την ψυχιατρική βαρβαρότητα των Ασύλων, μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε; 300 άνθρωποι, αθύρματα της ιδρυματικής βαρβαρότητας σήμερα ζουν ή προσπαθούν να ζήσουν ανθρώπινα σε ξενώνες, οικοτροφεία, διαμερίσματα. Και δεν τους εκφοβίζει, εκβιάζει, βιάζει, καθηλώνει, δέρνει, προσβάλλει κανείς Το ψυχιατρείο δεν υπάρχει πλέον. Οι ανάγκες νοσοκομειακής νοσηλείας καλύπτονται απ’ τα ψυχιατρικά τμήματα των Γενικών Νοσοκομείων σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά. Σταμάτησε το αίσχος των μεταγωγών. Οι άνθρωποι δεν μεταφέρονται για εγκλεισμό, με την κλούβα των μεταγωγών σαν εγκληματίες. Υπάρχουν πολλά ακόμα να γίνουν. Μέχρι που να αλλάξει το ψυχιατρικό παράδειγμα, το επιστημονικό υπόδειγμα της ψυχιατρικής. Για μια ψυχιατρική των αναγκών των πασχόντων υποκειμένων και όχι των συμπτωμάτων. Για μια ψυχιατρική της ακρόασης και όχι της επιβολής.

Η τρέλα δεν αντιμετωπίζεται στο άσηπτο περιβάλλον του εργαστηρίου, αλλά στο σηπτικό κοινωνικό περιβάλλον. Για μια ψυχιατρική πιο ανθρώπινη, πιο θεραπευτική, κοινοτική, φιλελεύθερη, ανοιχτή, στοχευμένη προς μια ολική φροντίδα για τον άρρωστο που περνά μια ψυχολογική περιπέτεια.

Η αποψινή βραδιά είναι αφιερωμένη σε όσους έμειναν έγκλειστοι, για χρόνια, χωρίς λόγο, αποκλεισμένοι, αποκομμένοι απ’ το κοινωνικό σώμα με την μεσολάβηση της προκρούστειας ψυχιατρικής. Μιας ψυχιατρικής θεραπαινίδας της κοινωνικής κανονικότητας. Στο βάθος, κάτω απ’ τις φωνές των ηθοποιών θα ακούσετε τις οιμωγές του παρελθόντος. Τους αποτρόπαιους κρότους του εγκλεισμού, της τιμωρίας. Ενδεχομένως και κάποιες μελωδικές φωνές από το μέλλον.

Κλείστε τα μάτια και δείτε με τα μάτια της ψυχής. Εγκαταλείψτε τις τρώγλες του ορθού λόγου και αναπνεύστε στην απόλυτη καθαρότητα του έσω εαυτού, του βιώματος.

Γιατί πηγή της χαράς είναι η λύπη. Και γιατί η λύπη ομορφαίνει τον κόσμο, γιατί οξύνει τις αισθήσεις και παρατηρεί κανείς και πέραν του ορατού.

Μια και μοναδική παράσταση θα δοθεί. Σαν μοιρολόγι για ότι νέο χάθηκε μέσα στα Άσυλα.

Οι ηθοποιοί, οι χαρακτήρες τους μην σας φανούν ξένοι. Είμαστε εμείς. Εμείς οι ίδιοι, χωρίς μάσκες, χωρίς μηχανισμούς άμυνας, χωρίς επιτήδευση, χωρίς τα πρέπει μας. Αληθινοί, κρύσταλλα διάφανα. Ο έσω εαυτός μας.

Απόψε δείχνουμε ότι στη ζωή επιμελώς κρύβουμε, πράγμα που οι ψυχικά ασθενείς δεν μπορούν να κάνουν. Αυτή είναι η μικρή μας διαφορά με τις μεγάλες κοινωνικές συνέπειες. Ας είναι η αποψινή παράσταση μια άσκηση αυτογνωσίας, μια ενδοσκόπηση, μια ευκαιρία για κεντρομόλες πορείες, με πολλές αντηχήσεις, δονήσεις, ερωτήματα.

Κρατείστε αυτή την παράσταση που θα παρακολουθήσετε απόψε σαν ενθύμιο της φρίκης του Ασύλου ή σαν ενοχή του καθενός μας για ότι δεν κάναμε για τον μέσα εαυτό μας, δηλαδή για τον Άλλο για τον κάθε Άλλο.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν κοινωνική ενοχή για την κοινωνία της ομοιομορφίας που φτιάξαμε, η οποία αποκλείει, εγκλείει και περιθωριοποιεί ο,τι δεν της μοιάζει.

Κρατείστε την σαν κεράκι λύπης για την ύπαρξη, για το είναι, που έδωσε τη θέση του στο φαίνεσθαι.

Κρατείστε την σαν σπίθα ανιδιοτέλειας και αθωότητας, στον σημερινό κόσμο των υπολογισμών, ορθολογισμών, παραλογισμών.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν θραύσμα δυσεύρετης τρυφερότητας, μέσα στην σημερινή ευτυχία της ευημερίας, του πλούτου και της αγοράς, δηλαδή στην καθολική πενία.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν φυλαχτό για τις μέρες της οδυνηρής οδοιπορίας κάθε ανθρώπινου όντος που δεν έχει σχέση με το έχειν, αλλά με τις έσω στιβάδες του εαυτού, με το είναι και με την υπαρξιακή αγωνία.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν χρέος ες αεί, ανεξόφλητο της ψυχιατρικής, της κοινωνικής ανάθεσης απέναντι σε κάποιους ανθρώπους- χιλιάδες ανθρώπους δυστυχώς-που κράτησε εγκλείστους επί χρόνια μέσα στο ψυχιατρείο χωρίς λόγο.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν συγνώμη της κοινωνίας για απόψεις όπως : «βγάλατε έξω τους αρρώστους και έχασαν τα ακίνητά μας την αξία τους», ή για την χορτολιβαδική άποψη για την μεταρρύθμιση που λέει : «διώξατε τους ανθρώπους από τα 120 στρέμματα και τους κλείσατε στα διαμερίσματα!!!»



Αγαπητοί φίλοι,

Υπερασπίστε την ψυχιατρική μεταρρύθμιση όπως υλοποιείται στην Κρήτη (μοναδική στην Ελλάδα και όπως σε λίγες περιπτώσεις στον κόσμο ολόκληρο). Χωρίς ψυχιατρείο, εγκλεισμό και στιγματικές διαγνώσεις.

Πάρτε βαθιές αναπνοές για μια οντολογική καταβύθιση, για μια ενδοσκόπηση, για μια συνομιλία με εαυτούς.

Ευχαριστούμε, σαν οργανωτική επιτροπή όσους συνετέλεσαν στην πραγματοποίηση αυτής της παράστασης.

Την Αιμιλία Παπαβασιλείου που σκηνοθέτησε το έργο και τους ηθοποιούς Δημήτρη Καλογεράκη, και Λευτέρη Μποτωνάκη που άφησαν τις δουλειές τους και παίζουν στο έργο αφιλοκερδώς.

Την Μαρία Κουλίζα που εθελοντικά προσφέρθηκε να συμμετάσχει στην παράσταση.

Όλους τους συντελεστές του έργου:

Σκηνικά-Κουστούμια-Φροντιστήριο: Έηγια Έλληνα, Ελένη Μαρινάκη

Φωτισμός: Μαρία Μπαλαντίνου

Μουσική: Γιάννης Κατσικανδαράκης

Διαμόρφωση χώρου: Αριστομένης Βαρουδάκης

Βιντεοσκόπηση: Σταύρος Ψυλλάκης

Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Πλατσάκης

Το Θ.Ψ.Π.Χ. για την προσφορά του χώρου.

Τους χορηγούς μας, ΑΜΚΕ Καλειδοσκόπιο και την πρόεδρό του Μαρία Φαφαλιού, το περιοδικό Highlights, το Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ και το Ε.Β.Ε. Χανίων και ιδιαιτέρως τον πρόεδρό του Βαγγέλη Σπανουδάκη, για την ευαισθησία και τη γενναία χορηγία. Χωρίς τους χορηγούς μας δεν θα ήταν δυνατό να πραγματοποιήσουμε το τριήμερο των εκδηλώσεων.

Ευχαριστούμε επίσης όλους εσάς για την στάση σας στο θέμα της μεταρρύθμισης και για την θετική εμπλοκή σας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην επιτυχία της.

Η σημερινή πρόσκληση προς εσάς είναι ένα μικρό ευχαριστώ για την στήριξή σας στον δύσκολο πράγματι αγώνα για την υπέρβαση του Θ.Ψ.Π.Χ.

Σήμερα όσοι επώνυμοι βρίσκονται ανάμεσά μας, δεν εκλήθησαν με την επίσημη ιδιότητά τους, αλλά με κριτήριο την ευθραυστότητα, την αναγνώριση του Άλλου και την ονειροπόληση.

Την διατήρηση της παιδικής αθωότητας στην αγριότητα των καιρών και την συνειδητοποίηση του φθαρτού.

Σημειώνουμε τέλος ότι δεν αλλάξαμε τις ημερομηνίες των εκδηλώσεων λόγω των εκλογών, επειδή αυτή η πράξη πιστεύουμε είναι βαθύτατα πολιτική και πάντως πιο πολιτική από το να παρακολουθεί κανείς μια προεκλογική συγκέντρωση.



Η παράσταση αφιερώνεται στους πρώτους εγκλείστους της ‘’ιστορικής επανένταξης’’ και δι’ αυτών σε όλους τους εγκλείστους των ψυχιατρείων.



Γ. Κοκκινάκος

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Καλό καλοκαίρι


...και επιστροφή τον Σεπτέμβριο.

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Για τα εγκαίνια


Το Τσουρέκι έγινε πια αρωματικό παξιμάδι. Αφιερώνω το πρώτο λουλούδι της χρονιάς και της βεράντας στο νέο
κατάστημα με τρόπο απλό.

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Από την τσουρεκούπολη





Λένε πως ολόκληρος ο καπιταλισμός βασίζεται στην ιδέα του ανταγωνισμού, λένε ακόμη πως εμείς τα θηλυκά είμαστε μεταξύ μας ανταγωνιστικά, λένε επίσης "100 η αλεπού 101 το αλεπουδάκι" λοιπον τίποτα απ' αυτά δεν είναι αλήθεια. Η μόνη αλήθεια είναι πως πρόκειται για μιά άλλη πρόταση από την πρωτεύουσα των τσουρεκιών.
Καλή Ανάσταση

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Παραμύθι (?) για όλους.



Μεσαίωνας στη Γαλλία και σε ένα κάστρο ο άρχοντας έχει έναν γιό τον Azur, ξανθό και γαλανομάτη. Ο Azur δεν έχει μητέρα και μεγαλώνει με τη γκουβερνάντα του, την αφρικανή Jenane η οποία έχει επίσης ένα γιό, τον Asmar, μελαμψό και με μελαχρινά μάτια. Τα δύο παιδιά μεγαλώνουν μαζί ως αδέλφια μαθαίνοντας και τις δύο γλώσσες μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας του Azur αποφασίζει να τον στείλει να σπουδάσει και ταυτόχρονα διώχνει από το σπίτι τη Jenane και τον Asmar. Ο Azur ολοκληρώνει τις σπουδές του κι επιστρέφει στο σπίτι του. Όμως, μαγεμένος ακόμα από τις διηγήσεις και τα παραμύθια της γκουβερνάντας, επιθυμεί να γνωρίσει την εξωτική ανατολή και να προσπαθήσει να ελευθερώσει την φυλακισμένη Νεράιδα του παραμυθιού που περιμένει τη λύτρωση και τον αγαπημένο της. Στην πορεία του ταξιδιού του χάνει το καράβι του σε φουρτούνα. Για καλή του όμως τύχη η θάλασσα τον ξεβράζει στη χώρα που τόσο ήθελε να ανακαλύψει. Αρχικά τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς οι ντόπιοι επηρεασμένοι από προκαταλήψεις τον διώχνουν επειδή θεωρούν πως τα γαλάζια του μάτια φέρνουν κακή τύχη. Έτσι αποφασίζει να προσποιηθεί τον τυφλό και με σύντροφο τον μυστήριο μετανάστη ζητιάνο Crapoux να τον οδηγεί φτάνει στην πόλη. Εκεί με χαρά θα συναντήσει την Jenane που πια έχει γίνει πλούσια έμπορος, και τον υποδέχεται ως χαμένο γιο. Ο Asmar τον αντιμετωπίζει σαν ξένο κι οι δυό τους θα έρθουν σε κόντρα διεκδικώντας να βρουν τα μαγικά κλειδιά, να λύσουν τους γρίφους και να ελευθερώσουν την μαγεμένη Νεράιδα. Δημιουργός του animation είναι ο Michel Ocelot που έχει γίνει γνωστός στο ελληνικό κοινό από το «Kirikou Et La Sorciere». Η ταινία έχει καλή πορεία σε Γαλλία και Βέλγιο, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που κυκλοφόρησε. Χρησιμοποιεί τελευταία τεχνολογία ψηφιακού animation και η οθόνη γεμίζει χρώματα και μουσικές. Η εναλλαγή στην ταινία της γαλλικής και αραβικής γλώσσας έχει άμεση σημασία και είναι επιλογή του σκηνοθέτη να μην υποτιτλιστούν τα αραβικά, ώστε ο κόσμος να αισθάνεται τη σύγχυση του ήρωα που δεν καταλαβαίνει 100% τη γλώσσα. Ωστόσο, οι διάλογοι είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να αντιλαμβάνεται διαισθητικά και ενστικτωδώς τα κρυφά νοήματα και τις εκφράσεις των χαρακτήρων. Η ταινία δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Οι έννοιες, οι αξίες και τα νοήματα που διαπραγματεύεται το παραμύθι αυτό δεν γνωρίζουν χώρα, εποχή και ηλικία. Η ισότητα μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών φυλών, η προσπάθεια κατανόησης ενός τόπου και ανθρώπων διαφορετικής κουλτούρας, καθώς και η συνεργασία και αλληλοβοήθεια μεταξύ ανθρώπων για την επίτευξη ενός στόχου είναι θέματα που αφορούσαν και συνεχίζουν να απασχολούν την ανθρωπότητα. Πολύ ευχάριστο στη παρακολούθηση και σαφώς μεγαλύτερης σημασίας από αμερικάνικα cartoons που έχουν ως μοναδικό στόχο το εύκολο γέλιο.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Ανοιξη 2009-ένα χαμόγελο



Κόντρα στην κατήφεια τα πρώτα μπουμπούκια της άνοιξης τολμούν ν'ανθίσουν σε κεντρικό πεζόδρομο.
Κόντρα στην σοβαροφάνεια δυο Μεγάλες Κυρίες δε διστάζουν να χαρίσουν γέλιο.
Κόντρα στο ρεύμα της απραξίας και της απαξίας της ποίησης το έκτο Λύκειο Καλλιθέας μας θυμίζει ότι κάποιοι δεν ησυχάζουν.
Κόντρα στο σκοταδι και τη μιζέρια οι
"ξένοι" απαντούν με ζωή.

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

ΠΟΛΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ






ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ
Χώρα παραμυθιών
Από το πλοίο, μ΄ ένα γοργοκίνητο χρυσαλειμμένο καΐκι εβγήκα στο Σερκετζή, μπροστά στο μεγάλο σταθμό του ευρωπαϊκού σιδερόδρομου. Από εκεί ανηφόρισ’ αμέσως, έχοντας αριστερά τα δυτικά τείχη του Σεραγιού, ραγισμένα και αραχνιασμένα εδώ και κει, και δεξιά συγκρατητά σπίτια ποικιλοπρόσωπα, ώσπου εβγήκα κατάμπροστα στην Αγια-Σοφιά.
Εδώ η απλότης της Σπάρτης και η πολυτέλεια των Εκβατάνων. Εδώ η ειδωλολατρεία της Ελλάδος και ιδεολατρεία της Ιουδαίας. Εδώ ο Ρωμαϊκός Άρης και η ελληνική ταπείνωσις. Εδώ η αναβίωσις του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού η ενσάρκωσις και του Μωαμεθανισμού το ριζοθεμέλιωμα. Εδώ ο ανταγωνισμός Ευρώπης και Ασίας, πεισματικός και αδιάκοπος. Ιδέες, σύμβολα, θρησκεύματα, τίτλοι, φορέματα, του ανθρώπου κάθε ματαιότης και κάθε οργασμός, σαν σε χωνευτήρι αχόρταστο, ρίχνονται και περνούν και χάνονται σαν ίσκιοι.
Από το 657 προ Χριστού, όταν ο Βύζας ήρθε με τους Μεγαρίτες κι επάτησ’ εδώ το πόδι του, έως τις 11 του Μαγιού του 330 μετά Χριστόν, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος εγιόρτασε τα εγκαίνια της Ελληνορωμαϊκής πρωτεύουσας, το μισοφέγγαρο έλαμπεν υπερήφανο σύμβολο του τόπου στο κεφάλι της Αρτέμιδος. Και από το 330 έως το 1453 έμεινεν αναστηλωμένος ο Σταυρός, το σύμβολο της νέας πίστεως και της νέας πρωτεύουσας.Κι έπειτα έως σήμερα, και ποιος ηξέρει πόσον καιρόν ακόμη, λάμπει πάλιν εδώ για εθνικό σύμβολο το μισοφέγγαρο, απάνω σε χτίρια νέας και αιματοθρεμμένης θρησκείας. Και κάτω σε κάθεν’ από αυτά τα τρία σύμβολα και κάτω σε καθεμιά απ’ αυτές τις τρεις θρησκείες, πόσα κακά και πόσα καλά, πόσα αίματα και πόσα δάκρυα, πόσα άυλα κομψοτεχνήματα και πόσα υλικά μεγαλουργήματα, εσύλλαβεν ο ανθρώπινος νους κι εκτέλεσε το ανθρώπινο χέρι!...Μόνον να τα συλλογισθεί κανείς αυτά, θα πιστέψει τον τόπον, που έγιναν, χώρα παραμυθιών.
Τώρα έχασκα το κομψοτεχνημένο παλάτι και τώρα στο κομψοχαλασμένο ερείπιο. Επρόσεχα στο συγνεφοϋφασμένο γιασμάκι της χανούμισας και την αιθεροπλάνητη φωνή του μουεζίνη. Έβλεπα τα χιλιόχρωμα φορέματα και τα μυριοέκφραστα πρόσωπα, τη γαλανή Προποντίδα και το γαλανότερο ουρανό κι είχα στα πόδια μου την Ευρώπη και την Ασία αντίκρυ μου. Και όλες αυτές τις ώρες, γλύκα βαθιά και μυστική εκρυφοδρομούσε στις φλέβες κι επερίχυνεν, αθάνατο νερό όλη μου την ύπαρξη.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Λογοτεχνική ανθολογία, 60 κείμενα για την Πόλη (επιμέλεια Θωμάς Κοροβίνης. Εκδόσεις Ιανός)
Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

"Θρήσκα, σεξουλιάρα και ελαφρώς βασιλικιά"



Ποιός είπε πως η τέχνη πρέπει να πατά μόνο στα παλιά της πατήματα?
Η Χαρά Κολαϊτη φοιτήτρια της σχολής καλών τεχνών αποφάσισε να αποδομήσει ολόκληρο το σύστημα του life style στα πλαίσια της πτυχιακής εργασίας της.Έτσι γεννήθηκε η Άννα Γούλα.Όταν η γενιά των 20 κάτι έχει αυτή τη ματιά μόνο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε.
Χαρείτε την
εδώ
και εδώ
και φυσικά εδώ

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

και ο νοών νοείτω


Μετά από πολλά - πολλά χρόνια επανέρχομαι,χαίρομαι ξανά ένα κείμενο αναφοράς . Μετά από 25 χρόνια θα το ξανα-αφιερώσω για τρίτη φορά μ'όποιο τρόπο βρω, τότε, πρόσφορο.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Ο Αμπντούλ έχει δική του δουλειά!






Ένας πατέρας μπαίνει
στο δωμάτιο της κόρης του,
το βρίσκει άδειο με ένα
γράμμα πάνω στο κρεβάτι.
Αρχίζει να σκέφτεται τα χειρότερα
και με τρεμάμενα χέρια ανοίγει
το γράμμα και αρχίζει να διαβάζει:
Αγαπητέ μου μπαμπά,

λυπάμαι πολύ που βρίσκομαι
στη δυσάρεστη θέση να σου πώ πως
έφυγα με το καινούργιο μου αγόρι.
Βρήκα επιτέλους την μεγάλη
και αληθινή αγάπη!!
Αχ! Να μπορούσες μόνο να τον έβλεπες..
είναι τόσο όμορφος με όλα του
τα τατουάζ και τα piercing και
τόσο αγέρωχος πάνω στην μεγάλη
και γρήγορη μηχανή του!!!
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Επιτέλους είμαι έγκυος!!
Ο Αμπντούλ λέει πως θα είμαστε μια χαρά
στο τροχόσπιτό του καταμεσής στο δάσος
και θέλει να κάνουμε πολλά παιδιά.
Αυτό βέβαια είναι και το όνειρό μου!

Ανακάλυψα επίσης πως η μαριχουάνα
δεν κάνει κανένα κακό!
Γι' αυτό αποφασίσαμε με τον Αμπντούλ
να την καλλιεργούμε για εμάς και τους
φίλους μας, για όταν θα ξεμένουν
από κοκαΐνη και έκσταση.
Εν τω μεταξύ, ελπίζω η επιστήμη
να βρεί σύντομα την θεραπεία για το AIDS
και να μπορέσει ο Αμπντούλ να γίνει καλά.
Το αξίζει!

Μπαμπάκα μου δεν θέλω να ανησυχείς για μένα.
Είμαι πια 15 ετών και ξέρω
να φροντίζω τον εαυτό μου.
Κι έπειτα, ο Αμπντούλ είναι τόσο δυνατός και
σοφός με την πείρα των 44 χρόνων του.
Με καθοδηγεί και με συμβουλεύει
με τον καλύτερο τρόπο για τις επιλογές μου,
όπως για την επιλογή μου να
ασπαστώ τον ισλαμισμό.
Ελπίζω να έρθω να σε βρώ σύντομα, έτσι θα σου
δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσεις τα εγγονάκια σου!

Το λατρεμένο σου κοριτσάκι.

Υστερόγραφο:
Πλάκα σου κάνω μπαμπά, είμαι στους γείτονες!
Απλά ήθελα να σου πω πως στη ζωή
υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από
τον σχολικό έλεγχο που θα βρεις
στο κομοδίνο!!!!

Σ'αγαπώ!!

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Στον Αντώνη Θερσίτη



Χρόνια πολλά, να είσαι καλά και να συνεχίσεις να κυνηγάς το ουσιαστικό.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Ο κύκλος με την κιμωλία


Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες.
Απουσία αυτών ακριβώς που θα έσκεπαν το Μιχαήλ,τον Κεμάλ,τον Αλέξη,το Διαμαντή.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Χρονοποιός



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αφιερωμένο στους μπαμπάδες, τις μαμάδες και τους αγαπημένους φίλους που ήταν και είναι για πάντα ΕΔΩ για μας...στον Παντελή,την Αγγέλα,τη Φιλίτσα,την Ελένη...που δε θα δουν,ίσως, την αφιέρωση αλλά είναι στις καρδιές μας.