Βραχονησίδα

Η τελετουργία της μαντινάδας

2011-09-24T03:11:00.000-07:00

Σε πείσμα των μέτρων,τωρινών και ...επόμενων
Μια προσπάθεια να καθαρίσει ο νους μας

ΒΡΕΙΤΕ ΤΙΤΛΟ

2011-06-11T00:35:00.000-07:00

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

2011-06-06T05:48:00.000-07:00

Αγαπητοί Γονείς
- Στα χρόνια που η παράλληλη διδασκαλία των ξένων γλωσσών εφαρμόσθηκε στο δημόσιο σχολείο, όχι μόνον δεν υπήρξαν δυσλειτουργίες αλλά ο μικρότερος αριθμος παιδιων στις τάξεις των ξένων γλωσσων είχε σα συνέπεια μόνο θετικά αποτελέσματα : αρχισαν τα παιδιά να μπορούν να παίρνουν τα πρώτα τους πτυχία ξένων γλωσσων απο το σχολείο τους χωρις να καταφεύγουν στα φροντιστηρια.
- Η συνεργασία των ξενόγλωσσων ειδικοτήτων βοήθησε τη διαθεματικότητα και τις καινοτόμες δράσεις (παρ’ όλη τη μείωση των ωρών σε 2 την εβδομάδα) με αποτέλεσμα το σχολείο μας να μπορεί να χαίρεται πρωτιές σε πολιτιστικά και περιβαλλοντικά προγράμματα.
Πώς λοιπόν το υπουργείο ευαγγελίζεται όλα τα παραπάνω, μεταβάλλοντας το τοπίο και μειώνοντας τις οργανικές θέσεις καθηγητών ξένων γλωσσών στο μισό ή περισσότερο;
Πώς η απόφαση των παιδιων που θα δηλώσουν την προτίμηση τους σε μία γλώσσα φέτος θα καταδικάζει άλλους μαθητές στο να μη διδάσκονται τη γλώσσα που επέλεξαν τα προηγουμενα χρόνια;

Η βεβαιότητα της υπαρξης «αδίδακτων» μαθητών για τα επόμενα δυο χρόνια διαφαίνεται απο την υπουργική απόφαση.
Ποιος γονέας, λοιπόν, θα ήθελε να είναι το παιδί του «τουρίστας» για κάποιες ώρες στο σχολικό του χώρο και τί επίπτωση θα έχει αυτό στην γενική λειτουργία του σχολείου;
Στην περίπτωση που το παιδί θελήσει να συνεχίσει με τη γλώσσα της επιλογής του θα ‘τιμωρείται’ με την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος και πιθανόν περιοχής με ό,τι αυτό συνεπάγεται και οι γονείς με τον φόρο της παραπαιδείας για ακόμη μια φορά.
Η ουσία είναι ότι μια δυνατότητα επιλογής που υπήρχε στο δημόσιο σχολείο,απο το δημοτικό μέχρι το λύκειο παύει να υπάρχει.
Ψάχνουμε την εφαρμογή της πρώτης δήλωσης της κ. Διαμαντοπούλου: ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ Σίγουρα δεν τη συναντούμε στις τελευταίες αποφάσεις που τόσο βεβιασμένα παίρνονται και ανακοινώνονται στο τέλος της σχολικής χρονιάς;
Αν συμφωνείτε με αυτό το κείμενο και θέλετε το παιδί σας να συνεχίσει να διδάσκεται την Β’ ξένη γλώσσα που επέλεξε εκδηλώστε αυτό σας το ενδιαφέρον στο Σύλλογο Γονέων ή στο Σύλλογο διδασκόντων του σχολείου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ :ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΥΚΕΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΟΝ

2011-04-20T00:17:00.000-07:00

Ο τελευταίος (?) μαύρος γάτος.

2011-03-08T15:32:00.000-08:00

ΠΑΙΔΕΙΑ

2011-01-09T02:09:00.000-08:00

Μια άλλη πρόταση παιδείας πέρα από το ΔΝΤ και το ζαλισμένο υπουργείο της κας Διαμαντοπούλου.Πέρα από την θλιβερή επικαιρότητα.

Οι ευχές μου για το2011

2011-01-03T12:26:00.000-08:00

""Πάροδος από τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη (Είσοδος και επίθεση πουλιών)

Μουσική/Στίχοι: Χατζιδάκις Μάνος/Ρώτας Βασίλης

Πού – πού – πού, πού – πού – πού, πού –πού, πού – πού
πού – πού – πού, πού – πού – πού
πού ‘ν’ αυτός που μας εκάλεσε ;

Πού – πού – πού, πού – πού – πού, πού –πού, πού – πού
πού – πού – πού, πού – πού – πού
σε ποιο μέρος βόσκει ;

Τι –τι – τι – τι – τι – τι – τι ‘ναι αιτία;
Ποιο – ποιο – ποιο – ποιο – ποιο – ποιο – ποιος ο λόγος
Ωωωωωωωωωωωωωωωωω

Πώς – πώς – πώς – πως; Πούθε – πούθε;
Πώς – πώς – πώς – πως; Πούθε – πούθε;
Πού ‘ναι – πού ‘ναι δε θα βρεις;

(την τέταρτη φορά ακούγεται από την αρχή «Ωωωωωωωωωω»)

Προδοθήκαμε, πάθαμ’ ανόσια!
Τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε στα χωράφια μαζί μας σαν σύνtροφος
Ω! Προδοθήκαμε, πάθαμ’ ανόσια!
Καταπάτησε νόμους αρχαίους και τους όρκους των όρκων επρόδωσε
Ω! Προδοθήκαμε, πάθαμ’ ανόσια!
Με δόλο εδώ μας κάλεσε κοντά σε γένος άνομο
που πάντα εχθρός μας στάθηκε, πάντα τροφή μας έκανε
Ω! Προδοθήκαμε, πάθαμ’ ανόσια!

Αμή!
Αμή! Με τούτο τ’ όρνιο μας ύστερα θα τα πούμε
μονάχα ετούτ’ οι γέροι λέω ευθύς να το πληρώσουν
Κομμάτια να τους κάνουμε, κομμάτια να τους φάμε
Κομμάτια να τους κάνουμε, κομμάτια να τους φάμε

Ω! Προδοθήκαμε, πάθαμ’ ανόσια!

Εμπρός απάνω τους ριχτείτε, εμπρός με ορμή σκοτώστε τους
εμπρός με τις φτερούγες σας παντού περί – περικυκλώστε τους
Οι δυο τους να βογκήξουνε, να φάνε χώμα οι μύτες τους
Γιατί ούτε σκιερό βουνό ούτε κι αιθέριο σύννεφο ούτε και πέλαγο ψαρό
Μπορεί να τους – να τους γλιτώσει αυτούς
από τα νύχια ετούτα μου
Να μην κοντοστεκόσαστε, εμπρός να τους μαδήσουμε
απάνω τους νυχιές τσιμπιές

Α! Πού ‘ν’ ο ταξίαρχος;
Α! Πού ‘ν’ ο ταξίαρχος να προχωρήσει το ελαφρό
Να προχωρήσει, να προχωρήσει, να προχωρήσει το ελαφρόοοοο...

Αέρα Κελελέφ!
Αέρα Κελελέφ!
Χαμηλώστε εμπρός τις μύτες, μην κοντοστεκόσαστε
Βάρα, χτύπα, μάδα, δείρε, το τσουκάλι σπάσε πρώτα

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

2010-12-24T11:49:00.000-08:00

Τόση κουβέντα γίνεται αυτές τις μέρες για τους ποιμένες. Κανένας όμως δεν έψαξε τις πηγές για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων. Ήρθε ο καιρός να ολοκληρωθεί η έρευνα. Δεν μπορούν να μένουν σκοτεινές πτυχές. Τέλος στη συσκότιση. Διαφάνεια. Όλα στο φως κάτω από το λαμπρό άστρο.
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ.

οι ζωντανοί ανθρωποι

2010-12-20T11:34:00.000-08:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-10-17T13:38:00.000-07:00

Ειρήνη, Ελευθερία, Ευδοξία

2010-09-16T00:01:00.000-07:00

Μετά την Πύρρειο νίκη ημείς άδομεν

"πενταήμερη" στην Κρήτη (και πάλι τον παράτησα)

2010-09-06T09:51:00.000-07:00

Παλιά έχτιζαν οι Ενετοί...

...σήμερα οι μικροί Κέλτες...

σ'ένα τοπίο απρόμενο...

...με τα πιο ωραία νερά που έχω συναντήσει.

Επίκαιρο!!!!!!!!!!

2010-08-14T14:44:00.000-07:00

2010-06-29T09:19:00.000-07:00

Με κόκκους ελπίδας για καλό καλοκαίρι

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

2010-06-08T22:27:00.000-07:00

Πρώτη Μαϊου 2010

2010-05-01T01:45:00.000-07:00

Οι ελπίδες μας εδώ και εδώ τους ευχαριστώ και καλό μήνα σε όλους

Καλή Ανάσταση

2010-04-03T13:29:00.000-07:00

Στους Φίλους της Χαλκίδας

Εικαστικές και μουσικές χειρολαβές.

2010-02-07T02:48:00.000-08:00

Θεσσαλονίκη Ιανουάριος 2010

2010-01-28T12:39:00.000-08:00

Χθες βράδυ

Αντί ευχετήριας κάρτας

2009-12-22T15:37:00.000-08:00

Δώρο απο την Θεσσαλονίκη που αυτόν τον καιρό είναι γεμάτη με έργα του.
Πολλες ευχές για χρόνια πολλά και πολύχρωμα.

Εικόνες στίχοι μουσκή

2009-11-08T12:14:00.000-08:00

γιατί υπάρχουν άλλες δεκαέξι ώρες πέρα απ' τη δουλειά μας...

ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ

2009-10-29T10:40:00.000-07:00

Το κείμενο που θα διαβάσετε παρα κάτω αναφέρεται σ'ένα ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ γεγονός εκτός κέντρου. Απο εκείνα που τα ζηλεύουμε όλοι εκθειάζοντας τις πρωτοβουλίες και λέγοντας "μπράβο" σ'αυτούς που τα τολμούν.
Η συγκεκριμένη παράσταση ομως δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι μία μόνο απο σειρά δράσεων που γίνονται στα Χανιά με στόχο τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας.Μη σας παρασύρει ο συναισθηματικός τόνος του κειμένου: κρύβει πίσω του πολλές ώρες σκληρής δουλειάς,πολλή προσπάθεια,πολλές ακυρώσεις κι άλλες τόσες νίκες - χαρές.
Αφιερωμένο στη μνήμη του Βασίλη που έφυγε πριν δυό μέρες χωρίς να μπορέσει να γευτεί το αντίδωρο της κοινωνίας από τέτοιες πρωτοβουλίες.
Οι τρεις
Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί
Στο τέλος τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν
Ν.Καρούζος

Σχόλιο πάνω στο θεατρικό ποίημα του Τ. Λειβαδίτη «Οι τρεις»
για όσους χάθηκαν αδίκως στην Ασυλική χοάνη

Δεν υπάρχει ιδιαίτερος δρόμος για την τρέλα. Απ’ τον δρόμο της λογικής φτάνει κανείς στην τρέλα. Μια επιθυμία του, η μια ανάγκη του θέλει να ικανοποιήσει ο άνθρωπος μέσα απ’ αυτήν. Η ψυχιατρική εκείνο που πρέπει να κάνει είναι να τον βοηθήσει να εκφράσει αυτή του την επιθυμία με ένα πιο συμβατό τρόπο. Όχι να τον εγκλείει, να τον αποκλείει, να τον περιθωριοποιεί. Οι ψυχίατροι αντί να λειτουργούν ως προκρούστες των ψυχών , ας συνοδοιπορούν με τον άνθρωπο που διακατέχεται από ψυχική οδύνη. Ας μην καταστέλλουν το σύμπτωμα, ας το διαβάζουν. Ας μην βαφτίζουν καθετί έξω απ’ τον ορθό λόγο ως ακατανόητο, για να πουν ότι μόνο ο δικός τους λόγος είναι δήθεν κατανοητός. Ας μην ζητούμε, στηρίζουμε και υιοθετούμε τους τόπους της τρέλας, ως απόδειξη ότι δήθεν εκεί που κατοικούμε εμείς δεν υπάρχουν τρελοί. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει το λογικό απ’ το παράλογο, το υγιές απ’ το διαταραγμένο. Όχι ένα βαθύ χαντάκι. Εύκολα το περνά κανείς… Και τότε…

Ακούστε σήμερα τις λαλέουσες σιωπές των εγκλείστων, σε ένα αποτρόπαιο σκηνικό, όπου έχουν υποφέρει άνθρωποι. Με τις ευλογίες της επιστήμης. Ακούστε σήμερα όχι μόνον τις λέξεις, αλλά και τα διάκενα μεταξύ των λέξεων που περιέχουν την ουσία, το νόημα. Ποιος να ερμηνεύσει και τι.

‘’Ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν, ούτω βαθύν λόγον έχει’’ μας λέει ο σκοτεινός μας πρόγονος.

Το βαθύ, το αρχέγονο, το ακατέργαστο , η επιθυμία και το ένστικτο αφήνονται άραγε στην ολική σαφήνεια, ερμηνεύονται με κάποιο τρόπο; Είναι δυνατή η ερμηνεία των ονείρων, των μεταφορών και ότι κατοικεί στα βάθη, με την λογική του ορθού λόγου, χωρίς να καταπνιγεί, χωρίς να αλλοιωθεί;

Ακούστε σήμερα σπαράγματα λόγου, ανείπωτα, ακατανόητα, ανεπίτρεπτα, ανεπίγνωτα. Έξω απ’ τον λόγο περνά η εν τω βάθει επικοινωνία. Με τα βλέμματα, την αμηχανία, την απορία, τα συγκινήματα , τα αγγίγματα, τους στεναγμούς.

Περιφρονείστε το φλοιό και στοχεύστε στις καρδιές, στη λυπημένη τρυφερότητα, στην εγκατάλειψη, στη ματαίωση, στην αθωότητα, στην ήρεμη απελπισία και στους ανθρώπους τους. Στον πλούτο μέσα απ την πενία ,στην ευθραστότητα αλλά και στην αναζήτηση νοήματος μέσα στο ακατανόητο την αναζήτηση της ομορφιάς μέσα στην ασχήμια,τη στέρηση και την απελπισία, την ελπίδα μέσα στο κενό.

Η ελλειπτική σύνθεση του κειμένου και η αποποίηση της λογικής ακολουθίας δεν ακυρώνουν την προφορά των εναγώνιων ερωτημάτων και το οντολογικό αίτημα. Δεν ενδιαφέρει η βιογραφική νοσογραφία των ηρώων αλλά το χαίνον υπαρξιακό τραύμα ,η υπαρξιακή αγωνία και η ανάδυση της ανθρώπινης τραγικής μοίρας. Ο ποιητής ενώ εισχωρεί τόσο βαθιά στις ψυχές των ηρώων, δεν αποδομεί την ανθρώπινη ουσία, αλλά ενοποιεί και απαρτιώνει ποιητικά τα πρόσωπα των ηρώων. Αλλά και μας φέρνει αντιμέτωπους με το τρομακτικό δέος της παραφροσύνης και με το διχασμένο, απειλούμενο εγώ. Για να μην είναι μάταιος ο κόσμος.

Για τους επικηρυγμένους, τους καταδικασμένους, τους απομονωμένους, τους τρελούς. Τα παιδιά, τους αθώους, τους φτωχούς, τους αδικημένους τους καταφρονεμένους. Τους ζητιάνους ,τους αλήτες, τους απελπισμένους, τους φοβισμένους, τους χαμένους ταξιδιώτες. Τους φυλακισμένους, τους λιποτάκτες, τους μελλοθάνατους, τους αναρχικούς.

Γι αυτούς γράφει ο ποιητής.

Για τους πανάρχαιους νικημένους, τους κυνηγημένους.

Αυτούς που άκουσαν το μήνυμα που θα άλλαζε τη ζωή τους αλλά ήταν γραμμένο σε γλώσσα ακατάληπτη κατά πως λέει ο ποιητής.

Για τους ονειροπόλους, τους δακρυσμένους, τους ρηγματωμένους, τους ραγισμένους, τους ηττημένους. Τους χαμένους σε τόπο, χρόνο, πρόσωπα αλλά και σ’ αυτούς που κράτησαν μέσα στην αγριότητα των καιρών την παιδική τους αθωότητα, που δεν τους έφθειραν ούτε η καθημερινότητα αλλά ούτε και τα όνειρα τους.

Για τους αφανείς, τρωτούς, φθαρτούς που επιμένουν να κοιτούν μακριά στους ανοιχτούς ορίζοντες, που ζωντανεύουν νέους θρύλους και ζωτικές παραμυθίες και που γυρνούν νικημένοι στο άδειο σπίτι ή στο Άσυλο των φτωχών πραγμάτων.

Για τους αιώνιους οδοιπόρους γράφει ο ποιητής.

Εδώ μέσα υπέφεραν άνθρωποι. Ήρθαν για μια επίσκεψη σε ένα ψυχίατρο και κάθισαν 20, 30, 40 χρόνια έγκλειστοι. Έχασαν τα πάντα. Εκτός από τα λογικά τους.

Τι λέτε. Αυτό μας αφορά ή είναι κάτι ξένο για μας. Μπορούμε να κλείνουμε σε παρένθεση την ψυχιατρική βαρβαρότητα των Ασύλων, μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε; 300 άνθρωποι, αθύρματα της ιδρυματικής βαρβαρότητας σήμερα ζουν ή προσπαθούν να ζήσουν ανθρώπινα σε ξενώνες, οικοτροφεία, διαμερίσματα. Και δεν τους εκφοβίζει, εκβιάζει, βιάζει, καθηλώνει, δέρνει, προσβάλλει κανείς Το ψυχιατρείο δεν υπάρχει πλέον. Οι ανάγκες νοσοκομειακής νοσηλείας καλύπτονται απ’ τα ψυχιατρικά τμήματα των Γενικών Νοσοκομείων σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά. Σταμάτησε το αίσχος των μεταγωγών. Οι άνθρωποι δεν μεταφέρονται για εγκλεισμό, με την κλούβα των μεταγωγών σαν εγκληματίες. Υπάρχουν πολλά ακόμα να γίνουν. Μέχρι που να αλλάξει το ψυχιατρικό παράδειγμα, το επιστημονικό υπόδειγμα της ψυχιατρικής. Για μια ψυχιατρική των αναγκών των πασχόντων υποκειμένων και όχι των συμπτωμάτων. Για μια ψυχιατρική της ακρόασης και όχι της επιβολής.

Η τρέλα δεν αντιμετωπίζεται στο άσηπτο περιβάλλον του εργαστηρίου, αλλά στο σηπτικό κοινωνικό περιβάλλον. Για μια ψυχιατρική πιο ανθρώπινη, πιο θεραπευτική, κοινοτική, φιλελεύθερη, ανοιχτή, στοχευμένη προς μια ολική φροντίδα για τον άρρωστο που περνά μια ψυχολογική περιπέτεια.

Η αποψινή βραδιά είναι αφιερωμένη σε όσους έμειναν έγκλειστοι, για χρόνια, χωρίς λόγο, αποκλεισμένοι, αποκομμένοι απ’ το κοινωνικό σώμα με την μεσολάβηση της προκρούστειας ψυχιατρικής. Μιας ψυχιατρικής θεραπαινίδας της κοινωνικής κανονικότητας. Στο βάθος, κάτω απ’ τις φωνές των ηθοποιών θα ακούσετε τις οιμωγές του παρελθόντος. Τους αποτρόπαιους κρότους του εγκλεισμού, της τιμωρίας. Ενδεχομένως και κάποιες μελωδικές φωνές από το μέλλον.

Κλείστε τα μάτια και δείτε με τα μάτια της ψυχής. Εγκαταλείψτε τις τρώγλες του ορθού λόγου και αναπνεύστε στην απόλυτη καθαρότητα του έσω εαυτού, του βιώματος.

Γιατί πηγή της χαράς είναι η λύπη. Και γιατί η λύπη ομορφαίνει τον κόσμο, γιατί οξύνει τις αισθήσεις και παρατηρεί κανείς και πέραν του ορατού.

Μια και μοναδική παράσταση θα δοθεί. Σαν μοιρολόγι για ότι νέο χάθηκε μέσα στα Άσυλα.

Οι ηθοποιοί, οι χαρακτήρες τους μην σας φανούν ξένοι. Είμαστε εμείς. Εμείς οι ίδιοι, χωρίς μάσκες, χωρίς μηχανισμούς άμυνας, χωρίς επιτήδευση, χωρίς τα πρέπει μας. Αληθινοί, κρύσταλλα διάφανα. Ο έσω εαυτός μας.

Απόψε δείχνουμε ότι στη ζωή επιμελώς κρύβουμε, πράγμα που οι ψυχικά ασθενείς δεν μπορούν να κάνουν. Αυτή είναι η μικρή μας διαφορά με τις μεγάλες κοινωνικές συνέπειες. Ας είναι η αποψινή παράσταση μια άσκηση αυτογνωσίας, μια ενδοσκόπηση, μια ευκαιρία για κεντρομόλες πορείες, με πολλές αντηχήσεις, δονήσεις, ερωτήματα.

Κρατείστε αυτή την παράσταση που θα παρακολουθήσετε απόψε σαν ενθύμιο της φρίκης του Ασύλου ή σαν ενοχή του καθενός μας για ότι δεν κάναμε για τον μέσα εαυτό μας, δηλαδή για τον Άλλο για τον κάθε Άλλο.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν κοινωνική ενοχή για την κοινωνία της ομοιομορφίας που φτιάξαμε, η οποία αποκλείει, εγκλείει και περιθωριοποιεί ο,τι δεν της μοιάζει.

Κρατείστε την σαν κεράκι λύπης για την ύπαρξη, για το είναι, που έδωσε τη θέση του στο φαίνεσθαι.

Κρατείστε την σαν σπίθα ανιδιοτέλειας και αθωότητας, στον σημερινό κόσμο των υπολογισμών, ορθολογισμών, παραλογισμών.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν θραύσμα δυσεύρετης τρυφερότητας, μέσα στην σημερινή ευτυχία της ευημερίας, του πλούτου και της αγοράς, δηλαδή στην καθολική πενία.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν φυλαχτό για τις μέρες της οδυνηρής οδοιπορίας κάθε ανθρώπινου όντος που δεν έχει σχέση με το έχειν, αλλά με τις έσω στιβάδες του εαυτού, με το είναι και με την υπαρξιακή αγωνία.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν χρέος ες αεί, ανεξόφλητο της ψυχιατρικής, της κοινωνικής ανάθεσης απέναντι σε κάποιους ανθρώπους- χιλιάδες ανθρώπους δυστυχώς-που κράτησε εγκλείστους επί χρόνια μέσα στο ψυχιατρείο χωρίς λόγο.

Κρατείστε αυτή την παράσταση σαν συγνώμη της κοινωνίας για απόψεις όπως : «βγάλατε έξω τους αρρώστους και έχασαν τα ακίνητά μας την αξία τους», ή για την χορτολιβαδική άποψη για την μεταρρύθμιση που λέει : «διώξατε τους ανθρώπους από τα 120 στρέμματα και τους κλείσατε στα διαμερίσματα!!!»

Αγαπητοί φίλοι,

Υπερασπίστε την ψυχιατρική μεταρρύθμιση όπως υλοποιείται στην Κρήτη (μοναδική στην Ελλάδα και όπως σε λίγες περιπτώσεις στον κόσμο ολόκληρο). Χωρίς ψυχιατρείο, εγκλεισμό και στιγματικές διαγνώσεις.

Πάρτε βαθιές αναπνοές για μια οντολογική καταβύθιση, για μια ενδοσκόπηση, για μια συνομιλία με εαυτούς.

Ευχαριστούμε, σαν οργανωτική επιτροπή όσους συνετέλεσαν στην πραγματοποίηση αυτής της παράστασης.

Την Αιμιλία Παπαβασιλείου που σκηνοθέτησε το έργο και τους ηθοποιούς Δημήτρη Καλογεράκη, και Λευτέρη Μποτωνάκη που άφησαν τις δουλειές τους και παίζουν στο έργο αφιλοκερδώς.

Την Μαρία Κουλίζα που εθελοντικά προσφέρθηκε να συμμετάσχει στην παράσταση.

Όλους τους συντελεστές του έργου:

Σκηνικά-Κουστούμια-Φροντιστήριο: Έηγια Έλληνα, Ελένη Μαρινάκη

Φωτισμός: Μαρία Μπαλαντίνου

Μουσική: Γιάννης Κατσικανδαράκης

Διαμόρφωση χώρου: Αριστομένης Βαρουδάκης

Βιντεοσκόπηση: Σταύρος Ψυλλάκης

Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Πλατσάκης

Το Θ.Ψ.Π.Χ. για την προσφορά του χώρου.

Τους χορηγούς μας, ΑΜΚΕ Καλειδοσκόπιο και την πρόεδρό του Μαρία Φαφαλιού, το περιοδικό Highlights, το Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ και το Ε.Β.Ε. Χανίων και ιδιαιτέρως τον πρόεδρό του Βαγγέλη Σπανουδάκη, για την ευαισθησία και τη γενναία χορηγία. Χωρίς τους χορηγούς μας δεν θα ήταν δυνατό να πραγματοποιήσουμε το τριήμερο των εκδηλώσεων.

Ευχαριστούμε επίσης όλους εσάς για την στάση σας στο θέμα της μεταρρύθμισης και για την θετική εμπλοκή σας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην επιτυχία της.

Η σημερινή πρόσκληση προς εσάς είναι ένα μικρό ευχαριστώ για την στήριξή σας στον δύσκολο πράγματι αγώνα για την υπέρβαση του Θ.Ψ.Π.Χ.

Σήμερα όσοι επώνυμοι βρίσκονται ανάμεσά μας, δεν εκλήθησαν με την επίσημη ιδιότητά τους, αλλά με κριτήριο την ευθραυστότητα, την αναγνώριση του Άλλου και την ονειροπόληση.

Την διατήρηση της παιδικής αθωότητας στην αγριότητα των καιρών και την συνειδητοποίηση του φθαρτού.

Σημειώνουμε τέλος ότι δεν αλλάξαμε τις ημερομηνίες των εκδηλώσεων λόγω των εκλογών, επειδή αυτή η πράξη πιστεύουμε είναι βαθύτατα πολιτική και πάντως πιο πολιτική από το να παρακολουθεί κανείς μια προεκλογική συγκέντρωση.

Η παράσταση αφιερώνεται στους πρώτους εγκλείστους της ‘’ιστορικής επανένταξης’’ και δι’ αυτών σε όλους τους εγκλείστους των ψυχιατρείων.

Γ. Κοκκινάκος

Μάθημα Ιστορίας

2009-09-11T09:44:00.000-07:00

Καλό καλοκαίρι

2009-07-04T03:04:00.000-07:00

...και επιστροφή τον Σεπτέμβριο.

Για τα εγκαίνια

2009-05-10T09:22:00.000-07:00

Το Τσουρέκι έγινε πια αρωματικό παξιμάδι. Αφιερώνω το πρώτο λουλούδι της χρονιάς και της βεράντας στο νέο
κατάστημα με τρόπο απλό.

Από την τσουρεκούπολη

2009-04-16T04:28:00.000-07:00

Λένε πως ολόκληρος ο καπιταλισμός βασίζεται στην ιδέα του ανταγωνισμού, λένε ακόμη πως εμείς τα θηλυκά είμαστε μεταξύ μας ανταγωνιστικά, λένε επίσης "100 η αλεπού 101 το αλεπουδάκι" λοιπον τίποτα απ' αυτά δεν είναι αλήθεια. Η μόνη αλήθεια είναι πως πρόκειται για μιά άλλη πρόταση από την πρωτεύουσα των τσουρεκιών.
Καλή Ανάσταση

Παραμύθι (?) για όλους.

2009-04-02T12:22:00.000-07:00

Μεσαίωνας στη Γαλλία και σε ένα κάστρο ο άρχοντας έχει έναν γιό τον Azur, ξανθό και γαλανομάτη. Ο Azur δεν έχει μητέρα και μεγαλώνει με τη γκουβερνάντα του, την αφρικανή Jenane η οποία έχει επίσης ένα γιό, τον Asmar, μελαμψό και με μελαχρινά μάτια. Τα δύο παιδιά μεγαλώνουν μαζί ως αδέλφια μαθαίνοντας και τις δύο γλώσσες μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας του Azur αποφασίζει να τον στείλει να σπουδάσει και ταυτόχρονα διώχνει από το σπίτι τη Jenane και τον Asmar. Ο Azur ολοκληρώνει τις σπουδές του κι επιστρέφει στο σπίτι του. Όμως, μαγεμένος ακόμα από τις διηγήσεις και τα παραμύθια της γκουβερνάντας, επιθυμεί να γνωρίσει την εξωτική ανατολή και να προσπαθήσει να ελευθερώσει την φυλακισμένη Νεράιδα του παραμυθιού που περιμένει τη λύτρωση και τον αγαπημένο της. Στην πορεία του ταξιδιού του χάνει το καράβι του σε φουρτούνα. Για καλή του όμως τύχη η θάλασσα τον ξεβράζει στη χώρα που τόσο ήθελε να ανακαλύψει. Αρχικά τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς οι ντόπιοι επηρεασμένοι από προκαταλήψεις τον διώχνουν επειδή θεωρούν πως τα γαλάζια του μάτια φέρνουν κακή τύχη. Έτσι αποφασίζει να προσποιηθεί τον τυφλό και με σύντροφο τον μυστήριο μετανάστη ζητιάνο Crapoux να τον οδηγεί φτάνει στην πόλη. Εκεί με χαρά θα συναντήσει την Jenane που πια έχει γίνει πλούσια έμπορος, και τον υποδέχεται ως χαμένο γιο. Ο Asmar τον αντιμετωπίζει σαν ξένο κι οι δυό τους θα έρθουν σε κόντρα διεκδικώντας να βρουν τα μαγικά κλειδιά, να λύσουν τους γρίφους και να ελευθερώσουν την μαγεμένη Νεράιδα. Δημιουργός του animation είναι ο Michel Ocelot που έχει γίνει γνωστός στο ελληνικό κοινό από το «Kirikou Et La Sorciere». Η ταινία έχει καλή πορεία σε Γαλλία και Βέλγιο, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που κυκλοφόρησε. Χρησιμοποιεί τελευταία τεχνολογία ψηφιακού animation και η οθόνη γεμίζει χρώματα και μουσικές. Η εναλλαγή στην ταινία της γαλλικής και αραβικής γλώσσας έχει άμεση σημασία και είναι επιλογή του σκηνοθέτη να μην υποτιτλιστούν τα αραβικά, ώστε ο κόσμος να αισθάνεται τη σύγχυση του ήρωα που δεν καταλαβαίνει 100% τη γλώσσα. Ωστόσο, οι διάλογοι είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να αντιλαμβάνεται διαισθητικά και ενστικτωδώς τα κρυφά νοήματα και τις εκφράσεις των χαρακτήρων. Η ταινία δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Οι έννοιες, οι αξίες και τα νοήματα που διαπραγματεύεται το παραμύθι αυτό δεν γνωρίζουν χώρα, εποχή και ηλικία. Η ισότητα μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών φυλών, η προσπάθεια κατανόησης ενός τόπου και ανθρώπων διαφορετικής κουλτούρας, καθώς και η συνεργασία και αλληλοβοήθεια μεταξύ ανθρώπων για την επίτευξη ενός στόχου είναι θέματα που αφορούσαν και συνεχίζουν να απασχολούν την ανθρωπότητα. Πολύ ευχάριστο στη παρακολούθηση και σαφώς μεγαλύτερης σημασίας από αμερικάνικα cartoons που έχουν ως μοναδικό στόχο το εύκολο γέλιο.

Ανοιξη 2009-ένα χαμόγελο

2009-03-21T15:16:00.000-07:00

Κόντρα στην κατήφεια τα πρώτα μπουμπούκια της άνοιξης τολμούν ν'ανθίσουν σε κεντρικό πεζόδρομο.
Κόντρα στην σοβαροφάνεια δυο Μεγάλες Κυρίες δε διστάζουν να χαρίσουν γέλιο.
Κόντρα στο ρεύμα της απραξίας και της απαξίας της ποίησης το έκτο Λύκειο Καλλιθέας μας θυμίζει ότι κάποιοι δεν ησυχάζουν.
Κόντρα στο σκοταδι και τη μιζέρια οι
"ξένοι" απαντούν με ζωή.

ΠΟΛΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

2009-03-08T15:04:00.000-07:00

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ
Χώρα παραμυθιών
Από το πλοίο, μ΄ ένα γοργοκίνητο χρυσαλειμμένο καΐκι εβγήκα στο Σερκετζή, μπροστά στο μεγάλο σταθμό του ευρωπαϊκού σιδερόδρομου. Από εκεί ανηφόρισ’ αμέσως, έχοντας αριστερά τα δυτικά τείχη του Σεραγιού, ραγισμένα και αραχνιασμένα εδώ και κει, και δεξιά συγκρατητά σπίτια ποικιλοπρόσωπα, ώσπου εβγήκα κατάμπροστα στην Αγια-Σοφιά.
Εδώ η απλότης της Σπάρτης και η πολυτέλεια των Εκβατάνων. Εδώ η ειδωλολατρεία της Ελλάδος και ιδεολατρεία της Ιουδαίας. Εδώ ο Ρωμαϊκός Άρης και η ελληνική ταπείνωσις. Εδώ η αναβίωσις του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού η ενσάρκωσις και του Μωαμεθανισμού το ριζοθεμέλιωμα. Εδώ ο ανταγωνισμός Ευρώπης και Ασίας, πεισματικός και αδιάκοπος. Ιδέες, σύμβολα, θρησκεύματα, τίτλοι, φορέματα, του ανθρώπου κάθε ματαιότης και κάθε οργασμός, σαν σε χωνευτήρι αχόρταστο, ρίχνονται και περνούν και χάνονται σαν ίσκιοι.
Από το 657 προ Χριστού, όταν ο Βύζας ήρθε με τους Μεγαρίτες κι επάτησ’ εδώ το πόδι του, έως τις 11 του Μαγιού του 330 μετά Χριστόν, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος εγιόρτασε τα εγκαίνια της Ελληνορωμαϊκής πρωτεύουσας, το μισοφέγγαρο έλαμπεν υπερήφανο σύμβολο του τόπου στο κεφάλι της Αρτέμιδος. Και από το 330 έως το 1453 έμεινεν αναστηλωμένος ο Σταυρός, το σύμβολο της νέας πίστεως και της νέας πρωτεύουσας.Κι έπειτα έως σήμερα, και ποιος ηξέρει πόσον καιρόν ακόμη, λάμπει πάλιν εδώ για εθνικό σύμβολο το μισοφέγγαρο, απάνω σε χτίρια νέας και αιματοθρεμμένης θρησκείας. Και κάτω σε κάθεν’ από αυτά τα τρία σύμβολα και κάτω σε καθεμιά απ’ αυτές τις τρεις θρησκείες, πόσα κακά και πόσα καλά, πόσα αίματα και πόσα δάκρυα, πόσα άυλα κομψοτεχνήματα και πόσα υλικά μεγαλουργήματα, εσύλλαβεν ο ανθρώπινος νους κι εκτέλεσε το ανθρώπινο χέρι!...Μόνον να τα συλλογισθεί κανείς αυτά, θα πιστέψει τον τόπον, που έγιναν, χώρα παραμυθιών.
Τώρα έχασκα το κομψοτεχνημένο παλάτι και τώρα στο κομψοχαλασμένο ερείπιο. Επρόσεχα στο συγνεφοϋφασμένο γιασμάκι της χανούμισας και την αιθεροπλάνητη φωνή του μουεζίνη. Έβλεπα τα χιλιόχρωμα φορέματα και τα μυριοέκφραστα πρόσωπα, τη γαλανή Προποντίδα και το γαλανότερο ουρανό κι είχα στα πόδια μου την Ευρώπη και την Ασία αντίκρυ μου. Και όλες αυτές τις ώρες, γλύκα βαθιά και μυστική εκρυφοδρομούσε στις φλέβες κι επερίχυνεν, αθάνατο νερό όλη μου την ύπαρξη.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Λογοτεχνική ανθολογία, 60 κείμενα για την Πόλη (επιμέλεια Θωμάς Κοροβίνης. Εκδόσεις Ιανός)

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

"Θρήσκα, σεξουλιάρα και ελαφρώς βασιλικιά"

2009-02-07T13:16:00.000-08:00

Ποιός είπε πως η τέχνη πρέπει να πατά μόνο στα παλιά της πατήματα?
Η Χαρά Κολαϊτη φοιτήτρια της σχολής καλών τεχνών αποφάσισε να αποδομήσει ολόκληρο το σύστημα του life style στα πλαίσια της πτυχιακής εργασίας της.Έτσι γεννήθηκε η Άννα Γούλα.Όταν η γενιά των 20 κάτι έχει αυτή τη ματιά μόνο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε.
Χαρείτε την
εδώ
και εδώ
και φυσικά εδώ

και ο νοών νοείτω

2009-01-27T13:19:00.000-08:00

Μετά από πολλά - πολλά χρόνια επανέρχομαι,χαίρομαι ξανά ένα κείμενο αναφοράς . Μετά από 25 χρόνια θα το ξανα-αφιερώσω για τρίτη φορά μ'όποιο τρόπο βρω, τότε, πρόσφορο.

Ο Αμπντούλ έχει δική του δουλειά!

2009-01-22T13:26:00.000-08:00

Ένας πατέρας μπαίνει
στο δωμάτιο της κόρης του,
το βρίσκει άδειο με ένα
γράμμα πάνω στο κρεβάτι.
Αρχίζει να σκέφτεται τα χειρότερα
και με τρεμάμενα χέρια ανοίγει
το γράμμα και αρχίζει να διαβάζει:
Αγαπητέ μου μπαμπά,

λυπάμαι πολύ που βρίσκομαι
στη δυσάρεστη θέση να σου πώ πως
έφυγα με το καινούργιο μου αγόρι.
Βρήκα επιτέλους την μεγάλη
και αληθινή αγάπη!!
Αχ! Να μπορούσες μόνο να τον έβλεπες..
είναι τόσο όμορφος με όλα του
τα τατουάζ και τα piercing και
τόσο αγέρωχος πάνω στην μεγάλη
και γρήγορη μηχανή του!!!
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Επιτέλους είμαι έγκυος!!
Ο Αμπντούλ λέει πως θα είμαστε μια χαρά
στο τροχόσπιτό του καταμεσής στο δάσος
και θέλει να κάνουμε πολλά παιδιά.
Αυτό βέβαια είναι και το όνειρό μου!

Ανακάλυψα επίσης πως η μαριχουάνα
δεν κάνει κανένα κακό!
Γι' αυτό αποφασίσαμε με τον Αμπντούλ
να την καλλιεργούμε για εμάς και τους
φίλους μας, για όταν θα ξεμένουν
από κοκαΐνη και έκσταση.
Εν τω μεταξύ, ελπίζω η επιστήμη
να βρεί σύντομα την θεραπεία για το AIDS
και να μπορέσει ο Αμπντούλ να γίνει καλά.
Το αξίζει!

Μπαμπάκα μου δεν θέλω να ανησυχείς για μένα.
Είμαι πια 15 ετών και ξέρω
να φροντίζω τον εαυτό μου.
Κι έπειτα, ο Αμπντούλ είναι τόσο δυνατός και
σοφός με την πείρα των 44 χρόνων του.
Με καθοδηγεί και με συμβουλεύει
με τον καλύτερο τρόπο για τις επιλογές μου,
όπως για την επιλογή μου να
ασπαστώ τον ισλαμισμό.
Ελπίζω να έρθω να σε βρώ σύντομα, έτσι θα σου
δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσεις τα εγγονάκια σου!

Το λατρεμένο σου κοριτσάκι.

Υστερόγραφο:
Πλάκα σου κάνω μπαμπά, είμαι στους γείτονες!
Απλά ήθελα να σου πω πως στη ζωή
υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από
τον σχολικό έλεγχο που θα βρεις
στο κομοδίνο!!!!

Σ'αγαπώ!!

Στον Αντώνη Θερσίτη

2009-01-17T14:02:00.000-08:00

Χρόνια πολλά, να είσαι καλά και να συνεχίσεις να κυνηγάς το ουσιαστικό.

Ο κύκλος με την κιμωλία

2009-01-10T01:06:00.000-08:00

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες.
Απουσία αυτών ακριβώς που θα έσκεπαν το Μιχαήλ,τον Κεμάλ,τον Αλέξη,το Διαμαντή.

Χρονοποιός

2009-01-02T03:59:00.000-08:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Αφιερωμένο στους μπαμπάδες, τις μαμάδες και τους αγαπημένους φίλους που ήταν και είναι για πάντα ΕΔΩ για μας...στον Παντελή,την Αγγέλα,τη Φιλίτσα,την Ελένη...που δε θα δουν,ίσως, την αφιέρωση αλλά είναι στις καρδιές μας.

Χρόνια καλά, όχι από συνήθεια...

2008-12-24T11:10:00.000-08:00

Πρόταση

2008-12-10T08:45:00.000-08:00

Δεκέμβρης ‘08
Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη, Βόλος, Γιάννενα, Κέρκυρα ...Ελλάδα

Η νέα γενιά ζει μέσα στην ανασφάλεια και την απόγνωση. Πνιχτές οι φωνές των νέων χρόνια τώρα δεν κατάφεραν να γίνουν συνειδητοποιημένος λόγος. Η αμφισβήτηση έγινε οργή, οι «αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα», όπως γράφει στην Αμοργό του ο Νί-κος Γκάτσος, κι εμείς ελπίζουμε να βρουν οι πνιχτές φωνές δίοδο και να μπορέσουν επιτέλους να ακουστούν.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί, οι καλλιτέχνες, οι γονείς, οι πολίτες που δουλεύουμε και ζούμε κοντά στους νέους, ας βρούμε τους τρόπους εκείνους που είναι απαραίτητοι για να εκπληρωθεί η πρωταρχική μας υποχρέωση απέναντί τους: η εμψύχωσή τους, ώστε να μπορέσουν να αρθρώσουν λόγο δημιουργικό, λόγο δυνατό, λόγο που θα εκφράζει τις ελπίδες και τα όνειρά τους.

Και σε καιρούς όπως οι σημερινοί, παρά τις ασφυκτικές συνθήκες της ζωής μας και του σχολείου, ας εστιάσουμε σε αυτό και μόνο σε αυτό που είναι δικαίωμα και ευθύ-νη μας: ας ενώσουμε τις φωνές μας και ας διεκδικήσουμε όλοι με θάρρος κι επιμονή έναν κόσμο χωρίς βία και κατάχρηση εξουσίας, με κοινωνική δικαιοσύνη και τις ίδιες δυνατότητες για όλους.

O ευτελισμός της πολιτικής ζωής και η επικράτηση αμφίβολων κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών πρακτικών χρόνια τώρα συσσώρευσε αυτή την ανασφάλεια και απόγνω-ση και των νέων αλλά και τη δική μας.

Αλλεπάλληλα «γιατί» μάς απευθύνονται από τα παιδιά και τους νέους καθημερινά για τον κόσμο που τους κληροδοτούμε. Η ώρα της σιωπής έχει τελειώσει. Ας προ-σπαθήσουμε όλοι μαζί να βαδίσουμε δημιουργικά προς έναν ανθρώπινο κόσμο. Ας προστατέψουμε τις ζωές και τα όνειρα των παιδιών μας.

Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Χωρίς λόγια

2008-12-06T10:56:00.000-08:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Θεσσαλονίκη, προχωρημένο φθινόπωρο '08

Pessoa-Cavafy

2008-11-18T09:37:00.000-08:00

Μόλις γύρισα.
Ένα μικρό κέρασμα.

ΕΔΩ

Καβάλα: Η «περίεργη πόλις»

2008-10-15T11:05:00.000-07:00

Τέσσερα γράμματα.
Στιγμές και σκέψεις. Πολύτιμη επικοινωνία ανάμεσα σε δυο ανθρώπους 44 χρόνια πριν. Πριν από τα κινητά και το διαδίκτυο. Ένα –δυο χρόνια πριν έμπαιναν οι πρώτες τηλεφωνικές συνδέσεις στα σπίτια μας, στην επαρχιακή μας πόλη. Θυμάμαι τον ήλιο να καίει τις πλάκες του πεζοδρομίου έξω από τον «Αστέρα» εκείνο τον Ιούλιο. Είναι από τις πρώτες μου μνήμες με το χεράκι μου μέσα στο χέρι της γιαγιάς μου. Τότε που γεννιόταν το φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, ένα σχολείο για τη γενιά μας στην Ανατολική Μακεδονία. Οι αναφορές σε πρόσωπα θα μπορούσαν να γεμίσουν τόμους αναμνήσεων.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΓΕΡΗΣ
Καβάλα: Η «περίεργη πόλις»
του Νίκου Εγγονόπουλου.
Άνθρωποι και κτίρια υπό το βλέμμα
του υπερρεαλιστή ζωγράφου και ποιητή
Την τελευταία φορά που βρέθηκα για υπηρεσιακούς λόγους στην πόλη
της Καβάλας ήταν στις 21 Ιουλίου 2000. Χρειάσθηκε μια μικρή
βόλτα στους δρόμους της, κοιτώντας στις πόρτες και τις βιτρίνες των κα-
ταστημάτων, για να διαπιστώσω ότι αυτή τη μέρα άρχιζε στην παραλία
η 2η έκθεση βιβλίου. Η αφίσα της Έκθεσης ήταν εύγλωττη: «Δημοτική
Βιβλιοθήκη Καβάλας – 2η Έκθεση Βιβλίου – 21 έως 30 Ιουλίου 2000.
Όμως την προσοχή μου κέντρισε το ζωγραφικό έργο του μεγάλου
των υπερρεαλιστών (Ζωγράφου και Ποιητή) Νίκου Εγγονόπουλου που
κοσμούσε την αφίσα. Ήταν ο πίνακας με τίτλο «Στο κατάστρωμα των κα-
ραβιών». Εύστοχη επιλογή μια και όλη η πόλη μοιάζει να είναι χτισμένη
στο κατάστρωμα ενός καραβιού. Στην άκρη αριστερά του έργου ο Τζιάκομο
Καζανόβα, στην άλλη άκρη, δεξιά, ο Ισίδωρος Ducasse, κόμης Λωτρεαμόν
με πτηνόμορφο πρόσωπο, πίσω η θάλασσα, κάποιο κατάρτι με σημαία, τα
πανιά, τα σύννεφα και ο κόμης πάντα με το βιολί και το δοξάρι στα χέρια
μπροστά από το βαρέλι. Στη μέση η γυμνόστηθη γυναίκα με το μισοκρυμέ-
νο πρόσωπο και το θεατρικό φόρεμα της.
Ο συνειρμός ήταν αυτόματος: Ο Εγγονόπουλος πέρασε κάποτε από την
Καβάλα, σκέφθηκα και όταν μετά από λίγο βρέθηκα συντροφιά με τους
οργανωτές της Έκθεσης τους υποσχέθηκα να τους αποστείλω τη σχετική
βιβλιογραφία. Πηγή μου το βιβλίο ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ «…και σ’
αγαπώ παράφορα» από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ (1993), στο οποίο παρατίθε-
νται οι επιστολές του Νίκου Εγγονόπουλου προς τη σύζυγο του Λένα.
Ο Νίκος Εγγονόπουλος σκηνογράφος – ενδυματολόγος του ΙΠΠΟΛΥ-
ΤΟΥ που ανέβαζε το ΚΘΒΕ το 1964 στο αρχαίο θέατρο των ΦΙΛΙΠΠΩΝ
στέλνει από την Καβάλα στην σύζυγο του τέσσερις επιστολές με ημερομη-
νίες:
27/5/1964 (αυτή η επιστολή στάλθηκε στην Αθήνα, από την Καβά-
λα)
11/7/1964 (από την Καβάλα προς Πρέβεζα, όπου είχε μεταβεί για
διακοπές η κα Λένα Εγγονοπούλου)
Από την Καβάλα προς Πρέβεζα εστάλησαν και οι επιστολές με ημερο-
μηνίες 15/7/1964 και 16/7/1964.
Στην πρώτη επιστολή ο Νίκος Εγγονόπουλος αρχίζει με την φράση:
«Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, όπως τα παραμύθια». Και λίγο πιο κάτω
περιγράφει την Καβάλα, έτσι όπως μόνο εκείνος γνώριζε να την περιγράφει:
«…Η Καβάλα είναι μια περίεργη πόλις. Ανεβαίνεις σε μια κορφή βουνού.
Μόλις φτάσεις στην κορφή κατεβαίνει τ’ αυτοκίνητο από ιλιγγιώδεις
κορδέλες: στους πρόποδες του βουνού είναι αμφιθεατρικά χτισμένη η πόλη.
Έχει όλο λόφους χτισμένους. Στον πιο ψηλό είναι ένα κάστρο. Πάνω απ’
όλα αυτά περνά ένα ρωμαϊκό υδραγωγείο, τεράστιο. Το ξενοδοχείο είναι
καλό, «Αστέρας». Απ’ την μπαλκονόπορτα ζήτησα να βλέπω προς το «Ιμα-
ρέτ».1 Μπρος στην πλατεία είναι το μνήμα της μάνας του Μωχαμέτ Άλη.
Τώρα που επιστρέφαμε, ευτυχώς ο Καραντινός πήγε να συναντήσει κάποιο
παλιό συμμαθητή του. Επωφελήθηκα και συνέχισα μέχρι το «Ιμαρέτ».
Μέσα στη νύχτα είτανε φαντασμαγορικό. Μπήκα μέσα. Καταπληκτικό.
Στοές και οντάδες και βρύσες. Ρώτησα. Ο Νάσερ δεν ενδιαφέρεται πια, το
εγκατέλειψε, και τώρα στεγάζονται φτωχοί. Οι καπνοδόχες άχρηστες στα
μαγερειά. Δεν γίνεται πια το φημισμένο πιλάφι των «που είμουνα και που
βρέθηκα»…»
*
Στην επιστολή της 11/7/1964 ανακοινώνει στη σύζυγο του ότι διαμέ-
νει στο ξενοδοχείο ΠΑΝΟΡΑΜΑ. Προσπαθεί στα γεύματα να είναι μόνος
αποφεύγοντας τους άλλους συντελεστές της παράστασης – ακόμη και τον
Σωκράτη Καραντινό, τον σκηνοθέτη, και επωφελείται της φασαρίας που
γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις που κατατίθενται πολλές προτάσεις για
την επιλογή της ταβέρνας:
«…Κι’ έτσι και τραβώ σε μιαν άλλη ταβέρνα, μυτιληναίικια, πιο πα-
ραθαλάσσια, που είναι πολύ πιο συμπαθητική, έχει ψαρικά και χόρτα.
Κρασί γιόκ. Και κεί έρχεται και με βρίσκει ο ποτέ μαθηματικός και νυν
καπνέμπορος Πετρίδης, που ζει μόνος εδώ, στο ίδιο ξενοδοχείο με μένα. Έχει
κλείσει το σπίτι του, γιατί φαίνεται πως η γυναίκα του, μαζί με το παιδί
τους, μένει ή στην Αθήνα ή σε κάποιο βουνό. Δεν τον ρώτησα περισσότερο,
γιατί μοιάζει στενοχωρημένος. Πάντως είναι ευγενικός, μιλά λίγο, σοβαρά,
και σωπαίνει «tres a propos”…”
*
Στην επιστολή της 16/7/1964 ο Εγγονόπουλος είναι προβληματισμέ-
νος γιατί θα υποχρεωθεί να κάνει αβαρίες τροποποιώντας τα αρχικά του
σχέδια για τα κοστούμια της παράστασης:
1 Σημείωση του Δ. Δασκαλόπουλου που έχει την φιλολογική επιμέλεια u964 του βιβλίου:
«Ιμαρέτ»: Μνημειακό κτίσμα της Καβάλας, χτισμένο το 1817 από τον Μωχάμετ Άλι. Προ-
οριζόταν για πτωχοκομείο και ιεροδιδασκαλείο. Κατά μαρτυρία της Λένας Εγγονοπούλου, ο
ποιητής το αποκαλούσε «τεμπελχανείο».
«…Έχω ν’ αντιμετωπίσω όχι μόνο την ανικανότητα της ράφτρας αλλά
και την κακή θέληση των ηθοποιών. Ο φουκαράς ο Καραντινός ενθουσιώ-
δης, αλλά δεν βοηθά, γιατί δεν τα καταφέρνει να επιβληθεί…»
Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Εγγονόπουλος έχει να αντιμετωπίσει και μια
«πρες κόνφερανς» με ντόπιους δημοσιογράφους. Μετά το πέρας της συνέ-
ντευξης ακολούθησε γεύμα.
«…Είτανε κάτι το αρκετά οδυνηρό, μ’ όλους αυτούς τους χοντρανθρώ-
πους. Εξαίρεση κάπως ο καθηγητής Λαλένης, τύπος «δασκάλου» του
Θεού, που λεν. Δεν έλειπε και ο κακεντρεχέστατος εκείνος συγγραφεύς του
άρθρου, το θυμάσαι, ντόπια ποιητική δόξα, που δε φτάνει ότι είναι τρομερά
κοντός, αλλά και ανόητα ζηλόφθονος και… ζαχαροπλάστης το επάγγελμα.
Ναι, αυτουνού ναι, του είναι απαραίτητη η ψυχανάλυση.
Χτες το απόγευμα που ξεκινούσαμε για τους Φιλίππους, καθώς το προ-
αισθανόμουνα ότι θα μέναμε πολύ αργά. Πρόλαβα και αγόρασα δέκα δραχ-
μών φουντούκια, όπου δω είναι πολύ φρέσκα και πολύ καλά. Φουντούκια
καβουρδισμένα. Επιστρέψαμε στις 2. Την υπόλοιπη νύχτα εκρίθηκα: που να
κλείσω μάτι με το έρμο το στομάχι που έχω και με τα φουντούκια…»
Βέβαια η τελευταία παράγραφος δεν είναι έξω από την ιδιοσυγκρασία
του Εγγονόπουλου που απεχθάνονταν τις συνεντεύξεις και τις φωτογρα-
φίες. Στους δημοσιογράφους απαγόρευε να κρατούν μαγνητοφωνάκι όταν
τους μιλούσε και οι φωτογραφίες του που έχουν δει το φως της δημοσιό-
τητας είναι ελάχιστες. «Αρνήθηκε να προβεί σε «δηλώσεις» εξηγώντας
πόσο άχρηστες θα ήσαν και μάταιες» γράφει ο Απ. Σπανοβασίλης στο
«ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ» (22/2/1954). «Είμαστε οι πρώτοι δημοσιογράφοι
που παραβιάζουμε το άβατο του εργαστηρίου του, εδώ και πολλά χρόνια»
διαβάζουμε σε κείμενο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» της 17/9/1976 που
υπογράφουν οι Γ. Λιάνης και Φ. Πετραλιά.
«Αν και τον κουράζει ο θόρυβος που προκαλεί μια συνέντευξη, ο Εγγονό-
πουλος, δέχθηκε μια συζήτηση…» γράφει ο Α. Δεληγιάννης στο «ΒΗΜΑ»
της Κυριακής 6/1/1980. Στη Φρίντα Μπιούμπη όταν προσπαθεί να του
πάρει μια συνέντευξη της απαντά: «Με τιμάτε σας ευχαριστώ, αλλά όχι
αμέσως. Αφήστε να περάσει λίγος καιρός» «ΙΚΟΝ» (τεύχος 7 – Καλοκαίρι
1981). Αλλά και ο Θοδωρής Μανίκας θα σημειώσει στο «ΒΗΜΑ» (Κυ-
ριακή 5/11/1995): «Την άνοιξη του 1981 χάρη στις καλές προσπάθειες
της κας Ελένης Εγγονοπούλου είχα την ανέλπιστη για έναν u957 νεαρό δημοσι-
ογράφο ευκαιρία να με δεχθεί στο εργαστήριο του ο Νίκος Εγγονόπουλος
για μια συνομιλία».
Θυμάμαι κι εγώ με πόση χαρά η σύζυγος του με έδειχνε πριν από δυο,
τρία χρόνια μια σπάνια φωτογραφεία του Εγγονόπουλου με τον Κόντογλου,
ντυμένοι καλόγεροι που τραβήχτηκε στο Άγιο Όρος πριν από χρόνια και
η οποία κοσμούσε τις σελίδες ενός βιβλίου, για τον δεύτερο, που μόλις είχε
κυκλοφορήσει.
Αλλά μια και αναφερθήκαμε στη δύσκολη επαφή του Εγγονόπουλου με
τους δημοσιογράφους παραθέτω εδώ ένα απόκομμα εφημερίδας που έστειλε
στη σύζυγό του με την επιστολή 11/7/1964. Το κείμενο δημοσιεύθηκε
στις 10 Ιουλίου 1964 στην εφημερίδα της Καβάλας «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»
με τίτλο: «Δια την τραγωδίαν Ιππόλυτος. Ήρχισεν η κατασκευή του σκη-
νικού εις το αρχαίον θέατρον των Φιλίππων. Ομιλεί ο ποιητής και ζωγρά-
φος κ. Νίκος Εγγονόπουλος δια το αριστούργημα του αρχαίου τραγικού
Ευριπίδη».
Ο Εγγονόπουλος και η Εφημερίδα είναι άψογοι. Διαβάζουμε από τις
σημειώσεις του Φιλολογικού Επιμελητή:
Το κείμενο του αποκόμματος έχει ως εξής:
«Εν τω μεταξύ, με την άφιξιν εις Καβάλαν του εξαιρέτου ποιητού και
ζωγράφου κ. Νίκου Εγγονόπουλου, ο οποίος ως γνωστόν φιλοτεχνεί το
σκηνικόν και τα κοστούμια του έργου, ήρχισε συστηματικώς η κατασκευή
του σκηνικού εις το θέατρον των Φιλίππων. Ο κ. Εγγονόπουλος ευρίσκεται
σε συνεχή συνεργασία μετά του κ. Σ. Καραντινού δια την ρύθμισιν όλων
των λεπτομερειών της κατασκευής και της ζωγραφικής εμφανίσεως του
σκηνικού. Χαρακτηριστικόν του πνεύματος που διέπει την εργασίαν του κ.
Ν. Εγγονόπουλου είναι η εξής δήλωσις του σχετική με τον Ιππόλυτον, την
οποίαν ο εκ των κορυφαίων νεοελλήνων ποιητών είχεν την καλωσύνην να
μας κάνει:
«Η Φαίδρα του Ιππολύτου έχει τη χάρη της πικροδάφνης. Ο Ιππόλυτος
έχει τον τίτλο «στεφηφόρος», όχι γιατί φορεί στεφάνι, αλλά γιατί φέρνει,
«φέρει», στεφάνι στην Άρτεμη. Το στεφάνι το φορά ο Θησεύς, χλωρό στε-
φάνι, χρυσό, που το πετά σαν ακούει το άγγελμα της συμφοράς του. Τούτο
το έργο του Ευριπίδη είναι ένα από τα πιο τέλεια (καταπληκτικά τέλειο)
αριστουργήματα θεατρικής δημιουργίας και συνθέσεως. Τι άφταστο, τι
έξοχο θεατρικό παιχνίδι. Προσέφερα μ’ όλη μου την καρδιά τη δουλειά μου
για την πραγματοποίηση του Ιππολύτου στους Φιλίππους κι η χαρά μου
είναι μεγάλη που συνεργάζομαι με τον φίλο μου Σωκράτη Καραντινό, στο
πρόσωπο του οποίου, τι σπάνιο, η αισθητική γίνεται ένα με την ηθική»».
Ο ποιητής στην Καβάλα, 1964 - Ν. Εγγονόπουλος

"La Loreley" Guillaume Apollinaire

2008-10-05T12:53:00.000-07:00

Άνοιξε ωραία και μεγάλη κουβέντα η φίλη μας η Αγγέλα για την Ποίηση, για την κοπιαστική δουλειά που αυτή προστάζει και για τους "κανόνες" που θα πρέπει να σεβαστεί ο ποιητής αλλά και ο αναγνώστης που θέλει να μετέχει. Τι γίνεται όμως με τη μεταφορά της ποίησης από τόπο σε τόπο (μετάφραση) αλλά και στο χρόνο (διαδοχικές μεταφράσεις με μικρή η μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ τους); Για τις άλλες μορφές τέχνης τα πράγματα μοιάζουν πιο ξεκάθαρα: ανάμεσα στο εικαστικό έργο και το θεατή του δεν είναι απαραίτητος ο τεχνοκριτικός ούτε ανάμεσα στον βιολονίστα και τον ακροατή του ο δάσκαλος του ωδείου.Με τη βοήθεια των συνδέσμων 1 και 2 και της ....άθλιας φωτογραφίας αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στηνΑγγέλα

ενα (πολιτικό::) παραμύθι

2008-10-01T11:40:00.000-07:00

Η ιστορία μας ξεκινά από το Περού, αυτή την ορεινή χώρα στα υψίπεδα των Άνδεων. Από τη χώρα αυτή λοιπόν έλκει την καταγωγή του ο Μύκης. Στα χέρια μας έφτασε κλεισμένος μέσα σε γυάλινο βάζο και αφού προκάλεσε γέλια και χαχανητά στην παρέα, γκριμάτσες αηδίας στα πρόσωπα, βρέθηκε επιτέλους κάποιος να τον … υιοθετήσει. Διανυκτέρευσε μέσα στο βάζο του στο αυτοκίνητο και την επόμενη μέρα ξεκινά το ταξίδι του για τη Θεσσαλονίκη, η Αθήνα βλέπετε δεν στάθηκε πολύ φιλόξενη γι’ αυτόν. Όπως περνούσε έξω από την Αμερικανική πρεσβεία τα ινδιάνικα γονίδια του αναταράχτηκαν, θυμήθηκε την γενοκτονία των ινδιάνων συμπατριωτών του, την εξώθηση μιας ολόκληρης φυλής στο αλκοόλ και στο περιθώριο, θυμήθηκε τις επεμβάσεις και τις χούντες στους γειτονικούς λαούς. Είχε ακούσει κάποτε για κάποιον ομόηχο του, Μίκης κι αυτός, ψηλός με σγουρά μαλλιά και έμπνευση, πόσο θα ήθελε να του μοιάζει! Αυτόν κανένας δεν τον κορόιδευε, κανένας δεν θα μπορούσε να τον φυλακίσει μέσα σε ένα γυάλινο βάζο. Έπρεπε να κάνει κάτι εντυπωσιακό. Μια κίνηση με ιδιαίτερη σημασία, κάτι που θα τον ανέβαζε στην εκτίμηση των άλλων. Εκείνη την ώρα μια ιδέα άστραψε στο νου του, « να μπορούσε ,λέει, να γίνει χλαπάτσα και να εκτοξευθεί πάνω από την μάντρα της πρεσβείας» να προκαλούσε, λέει, τόσο πανικό στους ισχυρούς όσος πραγματικά θα τους άξιζε! Εκείνη την ώρα ήθελε να ‘χει ένα σύμμαχο για να του ανοίξει το βάζο, τα υπόλοιπα εκείνος τα ήξερε, ένας ένδοξος θάνατος θα ήταν η ευκαιρία του, ενώ τώρα 5-6 παιδιά κι’ ύστερα κοπριά στη γλάστρα. Μ’ αυτά και με ‘κείνα το αυτοκίνητο προσπέρασε και ύστερα έστριψε αριστερά την Αλεξάνδρας. Οι κουβέντες που έφταναν στ’ αυτιά του έδειχναν ανθρώπους τρυφερούς και ευαίσθητους αλλά που δεν έμοιαζαν να συμμερίζονται τις σκέψεις του.
Μετά από ένα μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα, που το πέρασε ολόκληρο στο πάτωμα του λεωφορείου με το βάζο του ερμητικά κλεισμένο ( θαρρείς και είχε μεταδοτική αρρώστια) , επιτέλους, κάποτε έφτασαν στη Θεσσαλονίκη. Ετσι όπως τον μετέφεραν αυτόν και το κλειστό του βάζο (είχε αρχίσει ήδη να έχει αναπνευστικό πρόβλημα μετά από τόση κλεισούρα) από το λεωφορείο στο αυτοκίνητο, πήρε το μάτι του ένα τόσο δα ποντικάκι. Θαρρείς και έκανε την πρώτη του βόλτα, Μίκυ κι’ αυτός, ομόηχος και σύντροφος στην προκατάληψη και στην αποστροφή που του έδειχναν οι άνθρωποι, καταδικασμένος να ζει κάτω απ’ τη γη, στους υπονόμους, και μόνο κλεφτά να βγαίνει στην επιφάνεια.
Μ’ αυτές τις σκέψεις για τους δυο ομόηχους συντρόφους του συνεχίζει το ταξίδι του προς το άγνωστο, μέσα από την κατσαρόλα τώρα πια. Δε βλέπει παρά το ταβάνι. Να ήταν τουλάχιστον διάφανη….μπορεί κανείς να κοιτά συνέχεια ένα ταβάνι?

Νύχτα Πρωτοχρονιάς

2008-09-29T13:52:00.000-07:00

Ήταν σαν ραντεβού με έναν άγνωστο τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς,κάποιος περνάει από δίπλα σου και λες "Παναγιά μου,μακάρι να' ναι αυτός" και είναι.
Κάποια έφερε τα ρόδια, όλοι έφεραν τα δώρα,η αγάπη και η θαλπωρή ήταν εκεί,ελειπαν τα πυροτεχνήματα. Τά'φερα

Οι άνθρωποι γίνονται πολύ εύπιστοι πριν απ'τις εκλογές.

2008-09-21T14:04:00.000-07:00

Πρέπει να το εκμεταλλευόμαστε αυτό.
Για να μην πείτε ότι δε σας τα έλεγα.

Ποιός ο λόγος

2008-09-03T13:08:00.000-07:00

Αρχή της ινδίκτου,της σχολικής χρονιάς, 3 του Σεπτέμβρη με παρέα μια νέα 49 ετών ανέγγιχτη από το χρόνο. Πολύχρωμη σαν τα όνειρα.

Γυρίσαμε στην περιοχή μας, ο Caveman κι εγώ

2008-08-05T14:04:00.000-07:00

Πρώτη έξοδος, μετά την επιστροφή μας, στο θέατρο δάσους και «Caveman». Τι να μας πει δηλαδή; Τα αυτονόητα , οι άνδρες λειτουργούν , λέει, πάντα με προσήλωση στο στόχο : ένα μήνα είχαμε σαν κολυμβητικό στόχο τις σημαδούρες που όριζαν το χώρο των κολυμβητών και των άλλων ανδρών που είχαν άλλο στόχο (τον εντυπωσιασμό με εργαλείο τα jet ski ) και τον κατακτούσαμε! Αν δεν υπήρχαν οι σημαδούρες θα έπρεπε να τις εφεύρουμε αλλιώς θα φτάναμε στον Άθωνα.
Την ανάρτηση του … caveman την είδατε. Οι άνδρες και ο στόχος. Προσήλωση στον υπολογιστή. Τι κι αν δίπλα λιάζεται μια καλλονή; Ο στόχος ΕΚΕΙΝΗ την ημέρα ή τη στιγμή είναι η οθόνη.
Στην παράσταση λοιπόν – μια και λογαριάζω να ξεκινήσω τη saison με βαθύ προβληματισμό!!! Μονοπρόσωπη παράσταση δυόμισι ωρών με το αιώνιο και ποτέ εξαντλούμενο θέμα : τις σχέσεις των δύο φύλων (αν δεν την έχετε δει ψαξ’τε την) και ποια είναι αυτά που συγχρόνως μας χωρίζουν και μας ενώνουν ή μάλλον που θα έπρεπε να μας ενώνουν αλλά μας χωρίζουν. Το πνεύμα της συνεργασίας μεταξύ των γυναικών και της διαπραγμάτευσης που κυριαρχεί στις σχέσεις των ανδρών. Και άλλα και άλλα χαριτωμένα αλλά τόσο ρεαλιστικά. Είχα χρόνια να γελάσω έτσι .Ως εδώ όμως γιατί μια από τις διαφορές μας, λέει, είναι ότι οι γυναίκες λέμε πολλά και με λεπτομέρεια επειδή είμαστε « συλλέκτριες πληροφοριών». Ξαναγυρνάω στο στόχο. Για να γίνω αρεστή μετατράπηκα σε μια βραχονησίδα που επί ένα μήνα καθάριζε από τα φύκια το σχοινί από ΟΛΕΣ τις παραπλέουσες σημαδούρες.

Προσδοκία διακοπών

2008-07-01T13:59:00.000-07:00

Ποιός ξέρει μπορεί και να με πείσω.

West and East side stories

2008-06-24T12:32:00.000-07:00

Γεννήθηκα δίπλα στη via egnatia

Αντιφώνηση:

2008-06-11T14:13:00.000-07:00

Ο αριστερός ψάλτης απαντά στο δεξιό

Eκεί στη Σύρα δεν είχα έρωτες και τέτοια γιατί ήμουνα μικρός. Mέχρι δεκαπέντε δεκαέξι χρονού δεν είχαμε τέτοια. Παίζαμε με τα κοριτσόπουλα αυτά, τα πειράζαμε, όχι όμως να τα χαδέβουμε, να τα φιλάμε. Eδώ που ήλθα στην Aθήνα δεκαεφτά δεκαοχτώ χρονώ, αμέσως έπεσα σ’ έρωτα στην πρώτη μου τη γυναίκα. Aυτή την πήρα απ’ αγάπη.
Στη Σύρα θυμάμαι μια κοπέλα. Δεν ξέρω αν αυτή η κοπέλα ενδιαφερότανε γιατί δεν υπήρχε πονηρία, όπως τώρα μερικοί που παίρνουνε μικρές, τις κάνουν, τις χαδεύουνε. Aυτά τα πράματα δεν τα ’κανα εγώ εκεί. Mια φορά που την έβλεπα, δεν ήταν κορίτσι να τρέχει μέσα στη μέση στους δρόμους και να κάνει και να δείχνει. Aυτή λοιπόν από κείνα τα χρόνια έφυγε και πήγε στη Σαντορίνη κι έγινε καλόγρια. Eκλείστηκε σε μοναστήρι κι έγινε καλόγρια να πούμε, μέχρι τώρα που ’μαι γω εξήντα πέντε χρονώ κι αυτή αν ήτανε μεγαλύτερη εξήντα εφτά, αν ήτανε μικρότερη εξήντα δύο. Έκτοτε εχάθηκε. Tα ’χασα τα ίχνη της γυναίκας. Δεν τη ξαναείδα. Ήταν μια κοπέλα ωραία, αλλά γω ήμουν μικρός ακόμα, δεν είχα τέτοιες τάσεις για έρωτες ακόμα. Kι αυτής της μίλαγα γιατί πήγαινε στο σχολείο. Ήταν καλή μαθήτρια. Σε άλλο σχολείο, στων κοριτσιώνε. Eγώ πήγαινα στ’ αγόρια. M’ αγαπάγανε κι από το σπίτι τους όταν ήμουνα μικρός, από την οικογένειά της. O πατέρας της είχε ένα μαγαζί μανάβικο χονδρικής πωλήσεως όπου ερχόνταν και παίρνανε απ’ τα χωριά. Kαι δούλευε ο πατέρας μου και του ’κανε κοφίνια μέρες, μήνες, καιρούς, χρόνια. Kαι παίρναμε τα λεφτά τους. Kαι μας αγαπάγανε και η γυναίκα του, μία γυναίκα καλή που είχε, η Mυκονιάτισσα τη λέγανε. Eίχε και τρεις κόρες μεγάλες, τέσσερες με την καλόγρια, τι οποίες τις γνώρισα. Aυτές είχαν παντρευτεί όταν ήμουν εκεί πέρα. Aλλά δυστυχώς έχουν πεθάνει οι άντρες τους έμαθα όταν ήμουν στη Σύρα. Kι έκτοτε εγώ ακόμα αυτό το πράμα το θυμάμαι. Eίναι μες το νου μου αυτή η καλόγρια η Pοζίνα. Kι έπειτα πήγαινα στα νησιά για να παίξω, να τραγουδήσω, όμως στη Σαντορίνη εκεί δεν πήγα. Aν επήγαινα να ρωτούσα, άραγε θα την έβρισκα αυτή την κοπέλα;

(από το βιβλίο: Mάρκος Bαμβακάρης, Aυτοβιογραφία, Eκδόσεις Παπαζήση, 1978)

παρασκήνια

2008-06-06T09:23:00.000-07:00

Τι δεν θα δείτε από την επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου.
Το πρόγραμμα του για αύριο:Απονομή βραβείων σε διαγωνισμό χορού.
Aπονομή επάθλων σε γενναίους κολυμβητές
Απονομή επάθλων σε οδοιπόρους(?)

2008-06-01T01:05:00.000-07:00

Λοιπόν ήρθε η ώρα των αποτελεσμάτων, το έπαθλο από την αρχή αναφέρετε με σαφήνεια (διακοπές στη Βραχονησίδα) Παρά τη βοήθεια του ρουφ…. σας …ας τα πάρουμε ένα προς ένα.
1. Τα μουσεία φυσικά και δεν τα βαριέμαι, παρ’ όλο που πολλές φορές δεν είναι καλοστημένα βλέπω με ευχαρίστηση όσα εκτίθενται σ’ αυτά
2. Τα αστυνομικά θρίλερ δεν μου αρέσουν καθόλου, ούτε και οι ταινίες τρόμου, δεν είδατε πως ότι πιο τρομακτικό επέλεξα ήταν ο καραγκιόζης τρομοκράτης; Μέχρι τόσο είναι οι αντοχές μου στο είδος.
3. Το ταγκό το λατρεύω αλλά δυστυχώς μόνο να το βλέπω, δεν έχω τολμήσει ποτέ να χορέψω και αν δοκιμάσω ξέρω πως θα είμαι μια κατηγορία κάτω από την κατηγορία «αγγούρι» που ανέφερε η meryl
4. Και μας έμειναν τα ψάριαααα…λοιπόν εδώ βρίσκεται η αλήθεια! Μου αρέσει πολύ να τα καθαρίζω, θα μπορούσα να δουλεύω σε ψαροταβέρνα χωρίς αμοιβή, ίσως είναι γονιδιακό το αίτιο γιατί έχω και έναν πρώτο ξάδελφο δικηγόρο παρ’ Αρείω πάγω που όταν έχουν ψάρια στο σπίτι, κλείνει το γραφείο του για να πάει να τα καθαρίσει. Κάποιος είπε άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…σοφή κουβέντα.
Όπως καταλαβαίνετε νικητής δεν υπάρχει (όπως σ’ όλους τους σοβαρούς διαγωνισμούς οι συμμετοχές κρίνονται, δυστυχώς, κατώτερες των προσδοκιών) δίνεται όμως έπαινος στη Meryl γιατί έστω «ακροθιγώς» πλησίασε στη σωστή απάντηση. Εν ευθέτω χρόνω θα σας δώσω άλλη μια ευκαιρία. Πολλά φιλιά και ένα δώρο

Παιχνίδι εξυπνάδας...

2008-05-25T12:48:00.000-07:00

1.Μ'αρέσει να τα καθαρίζω
2.Τρελαίνομαι να χορεύω αργεντίνικο τάγκο
3.Βαριέμαι αφάνταστα ταμουσεία
4.Μ'αρέσουν τ' αστυνομικά θρίλερ

Βρείτε την μία και μοναδική αλήθεια αλλά με σκεπτικό παρακαλώ, ο νικητής κερδίζει διακοπές στη βραχονησίδα. Τα αποτελέσματα σε μια βδομάδα (έχουμε και εξετάσεις).Παράταση δε θα δοθεί!

Αντίδωρο

2008-05-18T14:21:00.000-07:00

Νερά και χώματα και άλλα πολλά

Σ' ένα κάκτο τι να γράψεις;

2008-05-11T08:55:00.001-07:00

Αντί χειρογράφου για το οποίο επιφυλάσσομαι. Εδώ η κουβέντα καλά κρατεί για το αν τα κλασικά έργα πρέπει ή δεν πρέπει να ανεβαίνουν στο θέατρο. Ο κάκτος βγάζει λουλούδια περισσότερα απ' το μπόϊ του. Εγώ αγκάθια.

Ανδρος 2008

2008-05-01T10:48:00.001-07:00

Tι να προσθέσει κανείς στις γραμμές του Εμπειρίκου? Ως βραχονησίδα αισθάνομαι οτι αναβαπτισθηκα.

Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο

2008-04-20T12:51:00.000-07:00

Μερικούς μήνες αργότερα, στη γιορτή μου, μου δώσανε για δώρο ένα γαλλικό Άτλαντα. Εκεί από πάνω του καθόμουν ώρες να βλέπω τις ζωγραφιές που για μένα αντιπροσώπευαν το "άγνωστο". Ακόμη δεν μου 'χει φύγει απ'το νου η πρώτη ζωγραφιά του βιβλίου. Παρουσίαζε ένα αγόρι σκαρφαλωμένο απάνω στο βέλος μιάς γοτθικής εκκλησίας. Από κάτω του ήταν το πανόραμα μιάς μεγάλης πόλης που λέγονταν Στοκχόλμη. (Έτρεμα, βλέποντάς το τόσο ψηλά, μην πέσει και σκοτωθεί, κι όμως δεν έβγαζα τα μάτια μου από πάνω του και φανταζόμουν τον εαυτό μου εκεί απάνω- μ' έρχοταν ίλιγγος.) Γιατί άραγε αυτή η εικόνα τόσο να με τραβούσε; Ίσως γιατί είχα μια αμυδρά ιδέα για τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Τουρκία, τη Βουλγαρία, αλλά για τη Στοκχόλμη δεν είχα καμιά ιδέα. Το ότι υπήρχε ένα τέτοιο μέρος που πρίν ούτε το ήξερα, και σ' αυτό το μέρος παιδιά σαν και μένα, ή μάλλον σαν εκείνα στα οποία ήθελα να μοιάσω, μου φαίνονταν αν όχι βέβαια αδύνατο, τουλάχιστο απίστευτο, και με ενοχλούσε και έθιγε το φιλότιμό μου σαν ένα σκάνδαλο. Όπως κι αν έχει το πράμα, τη θέα της Στοκχόλμης δεν τη χόρταινα, και σαν τις είχα δει όλες τις άλλες ζωγραφιές και τις είχα καλοεξετάσει, πάλι γύριζα στο πρώτο φύλλο - στη Στοκχόλμη. (Ίσως και το βιβλίο να είχε εκδοθεί εκεί, και για τούτο ο συγγραφέας να την προτίμησε και να την έβαλε πρώτη;)
"Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο" Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Ίκαρος 2004 ".

Δε θα μπορούσα παρά να μοιραστώ αυτές τις γραμμές του ζωγράφου για το ταξίδι. Για πολλούς λόγους. Για το ταξίδι του τίτλου πρώτα-πρώτα: ένα ταξίδι στην παιδική ηλικία όλων μας.
Για το ταξίδι της φαντασίας. Για το ταξίδι της Τέχνης που είναι Μία κι απλώς η φόρμα της κάθε φορά αλλάζει κι άλλοτε τη λέμε στίχο, άλλοτε χρώμα, άλλοτε κίνηση ή μουσική, γέλιο ή δάκρυ, αναστεναγμό ή αγκαλιά.

Το ¨αδύνατο" ταξίδι

2008-04-16T02:03:00.000-07:00

Oύτε το ταξιδι ούτε η οδοιπορία είναι πια δυνατά.Ο ταξιδευτής και ο οδοιπόρος χάθηκαν.Το είδος του ανθρώπου που ταξίδευε και οδοιπορούσε εξαφανίστηκε.Οι ρήσεις που τον διατηρούσαν και θεσμοθετούσαν την ύπαρξή του ηχούν, αλλά δεν έχουν νόημα.Τι πάει να πει πια ο λόγος του Ευαγγελίου για ασθενείς και οδοιπόρους? Τι πάει να πει ο στίχος του Ισπανού ποητή Αντόνιο Ματσάδο Οδοιπόρε,δεν υπάρχει μονοπάτι Το μονοπάτι φτιάχνεται οδοιπορώντας. Σε ποιόν μπορεί να ειπωθεί η ευχή καλή στράτα...

Κανείς θαλασσοπόρος ή εξερευνητής ή κοινός ταξιδιώτης,προσκυνητής δεν μπορεί να στοχάστηκε τέτοια εξέλιξη. Γιατί το ταξίδι,στον ίδιο βαθμό περίπου με την οδοιπορία,ήταν μια συνέχής ανακάλυψη μέσα στον πλανήτη μας. Δεν υπήρχε η φωτογραφία,ηταινία,η απεικόνιση για να σε βοηθήσει. Αν ήθελες να δεις (και το ταξίδι είναι πρώτα βλέμμα) ,έπρεπε να πας εσύ ο ιδιος. Κανείς δεν έκανε το ταξίδι για σένα,ώστε να σου το φέρει στο σπίτι σου. Το πολύ πολύ,κάποιο βιβλίο σε πληροφορούσε,υποκαθιστώντας το βλέμμα με το λόγο. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως το ταξίδι ειναι σύγχρονο της εποχής του βιβλίου,τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σύνολο των νέων χρόνων.

Φ. Δ. Δρακονταειδής ( περ. Το Δέντρο τ.31-32 )

Μια μικρή-μεγάλη κατάθεση στον προβληματισμό για τη γλώσσα

2008-04-06T01:14:00.000-07:00

" Ήστεκα πάνω, μονάχη μου και συλλοούμουνα. Όσο ημεγάλωνα, τόσο θυμούμουνα τα παλαία, τη μάνα μου και την πατρίδα μου."
"...ήπιασα το τετράδιο που μου 'χε φέρει δώρο ο ανεψιός μου από τη Βενετία, τότες που ήπηε με το "Τέτη" καπτάνιος. Μου 'χε πεί τότες δα "εδώ μέσα θεία ,να γράψεις τη ζωή σου, να τη διαβάζουνε τα εγγόνια σου, να μάθουνε ποιά ήσουνε"....κι όπως στεκόμουνα απέναντι στη θάλασσα, ηρχίνησα να γράφω τη ζωή μου"

Καδιώ Κολύμβα " η Πάνω Μεριά του κόσμου" εκδόσεις Αρμός