Νύχτα Πρωτοχρονιάς

Ήταν σαν ραντεβού με έναν άγνωστο τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς,κάποιος περνάει από δίπλα σου και λες "Παναγιά μου,μακάρι να' ναι αυτός" και είναι.
Κάποια έφερε τα ρόδια, όλοι έφεραν τα δώρα,η αγάπη και η θαλπωρή ήταν εκεί,ελειπαν τα πυροτεχνήματα. Τά'φερα

Οι άνθρωποι γίνονται πολύ εύπιστοι πριν απ'τις εκλογές.

Πρέπει να το εκμεταλλευόμαστε αυτό.
Για να μην πείτε ότι δε σας τα έλεγα.

Ποιός ο λόγος

Αρχή της ινδίκτου,της σχολικής χρονιάς, 3 του Σεπτέμβρη με παρέα μια νέα 49 ετών ανέγγιχτη από το χρόνο. Πολύχρωμη σαν τα όνειρα.

Γυρίσαμε στην περιοχή μας, ο Caveman κι εγώ

Πρώτη έξοδος, μετά την επιστροφή μας, στο θέατρο δάσους και «Caveman». Τι να μας πει δηλαδή; Τα αυτονόητα , οι άνδρες λειτουργούν , λέει, πάντα με προσήλωση στο στόχο : ένα μήνα είχαμε σαν κολυμβητικό στόχο τις σημαδούρες που όριζαν το χώρο των κολυμβητών και των άλλων ανδρών που είχαν άλλο στόχο (τον εντυπωσιασμό με εργαλείο τα jet ski ) και τον κατακτούσαμε! Αν δεν υπήρχαν οι σημαδούρες θα έπρεπε να τις εφεύρουμε αλλιώς θα φτάναμε στον Άθωνα.
Την ανάρτηση του … caveman την είδατε. Οι άνδρες και ο στόχος. Προσήλωση στον υπολογιστή. Τι κι αν δίπλα λιάζεται μια καλλονή; Ο στόχος ΕΚΕΙΝΗ την ημέρα ή τη στιγμή είναι η οθόνη.
Στην παράσταση λοιπόν – μια και λογαριάζω να ξεκινήσω τη saison με βαθύ προβληματισμό!!! Μονοπρόσωπη παράσταση δυόμισι ωρών με το αιώνιο και ποτέ εξαντλούμενο θέμα : τις σχέσεις των δύο φύλων (αν δεν την έχετε δει ψαξ’τε την) και ποια είναι αυτά που συγχρόνως μας χωρίζουν και μας ενώνουν ή μάλλον που θα έπρεπε να μας ενώνουν αλλά μας χωρίζουν. Το πνεύμα της συνεργασίας μεταξύ των γυναικών και της διαπραγμάτευσης που κυριαρχεί στις σχέσεις των ανδρών. Και άλλα και άλλα χαριτωμένα αλλά τόσο ρεαλιστικά. Είχα χρόνια να γελάσω έτσι .Ως εδώ όμως γιατί μια από τις διαφορές μας, λέει, είναι ότι οι γυναίκες λέμε πολλά και με λεπτομέρεια επειδή είμαστε « συλλέκτριες πληροφοριών». Ξαναγυρνάω στο στόχο. Για να γίνω αρεστή μετατράπηκα σε μια βραχονησίδα που επί ένα μήνα καθάριζε από τα φύκια το σχοινί από ΟΛΕΣ τις παραπλέουσες σημαδούρες.

Προσδοκία διακοπών

Ποιός ξέρει μπορεί και να με πείσω.

West and East side stories

Γεννήθηκα δίπλα στη via egnatia

Αντιφώνηση:

Ο αριστερός ψάλτης απαντά στο δεξιό

Eκεί στη Σύρα δεν είχα έρωτες και τέτοια γιατί ήμουνα μικρός. Mέχρι δεκαπέντε δεκαέξι χρονού δεν είχαμε τέτοια. Παίζαμε με τα κοριτσόπουλα αυτά, τα πειράζαμε, όχι όμως να τα χαδέβουμε, να τα φιλάμε. Eδώ που ήλθα στην Aθήνα δεκαεφτά δεκαοχτώ χρονώ, αμέσως έπεσα σ’ έρωτα στην πρώτη μου τη γυναίκα. Aυτή την πήρα απ’ αγάπη.
Στη Σύρα θυμάμαι μια κοπέλα. Δεν ξέρω αν αυτή η κοπέλα ενδιαφερότανε γιατί δεν υπήρχε πονηρία, όπως τώρα μερικοί που παίρνουνε μικρές, τις κάνουν, τις χαδεύουνε. Aυτά τα πράματα δεν τα ’κανα εγώ εκεί. Mια φορά που την έβλεπα, δεν ήταν κορίτσι να τρέχει μέσα στη μέση στους δρόμους και να κάνει και να δείχνει. Aυτή λοιπόν από κείνα τα χρόνια έφυγε και πήγε στη Σαντορίνη κι έγινε καλόγρια. Eκλείστηκε σε μοναστήρι κι έγινε καλόγρια να πούμε, μέχρι τώρα που ’μαι γω εξήντα πέντε χρονώ κι αυτή αν ήτανε μεγαλύτερη εξήντα εφτά, αν ήτανε μικρότερη εξήντα δύο. Έκτοτε εχάθηκε. Tα ’χασα τα ίχνη της γυναίκας. Δεν τη ξαναείδα. Ήταν μια κοπέλα ωραία, αλλά γω ήμουν μικρός ακόμα, δεν είχα τέτοιες τάσεις για έρωτες ακόμα. Kι αυτής της μίλαγα γιατί πήγαινε στο σχολείο. Ήταν καλή μαθήτρια. Σε άλλο σχολείο, στων κοριτσιώνε. Eγώ πήγαινα στ’ αγόρια. M’ αγαπάγανε κι από το σπίτι τους όταν ήμουνα μικρός, από την οικογένειά της. O πατέρας της είχε ένα μαγαζί μανάβικο χονδρικής πωλήσεως όπου ερχόνταν και παίρνανε απ’ τα χωριά. Kαι δούλευε ο πατέρας μου και του ’κανε κοφίνια μέρες, μήνες, καιρούς, χρόνια. Kαι παίρναμε τα λεφτά τους. Kαι μας αγαπάγανε και η γυναίκα του, μία γυναίκα καλή που είχε, η Mυκονιάτισσα τη λέγανε. Eίχε και τρεις κόρες μεγάλες, τέσσερες με την καλόγρια, τι οποίες τις γνώρισα. Aυτές είχαν παντρευτεί όταν ήμουν εκεί πέρα. Aλλά δυστυχώς έχουν πεθάνει οι άντρες τους έμαθα όταν ήμουν στη Σύρα. Kι έκτοτε εγώ ακόμα αυτό το πράμα το θυμάμαι. Eίναι μες το νου μου αυτή η καλόγρια η Pοζίνα. Kι έπειτα πήγαινα στα νησιά για να παίξω, να τραγουδήσω, όμως στη Σαντορίνη εκεί δεν πήγα. Aν επήγαινα να ρωτούσα, άραγε θα την έβρισκα αυτή την κοπέλα;



(από το βιβλίο: Mάρκος Bαμβακάρης, Aυτοβιογραφία, Eκδόσεις Παπαζήση, 1978)