Μάθημα Ιστορίας

Καλό καλοκαίρι

...και επιστροφή τον Σεπτέμβριο.

Για τα εγκαίνια

Το Τσουρέκι έγινε πια αρωματικό παξιμάδι. Αφιερώνω το πρώτο λουλούδι της χρονιάς και της βεράντας στο νέο
κατάστημα με τρόπο απλό.

Από την τσουρεκούπολη

Λένε πως ολόκληρος ο καπιταλισμός βασίζεται στην ιδέα του ανταγωνισμού, λένε ακόμη πως εμείς τα θηλυκά είμαστε μεταξύ μας ανταγωνιστικά, λένε επίσης "100 η αλεπού 101 το αλεπουδάκι" λοιπον τίποτα απ' αυτά δεν είναι αλήθεια. Η μόνη αλήθεια είναι πως πρόκειται για μιά άλλη πρόταση από την πρωτεύουσα των τσουρεκιών.
Καλή Ανάσταση

Παραμύθι (?) για όλους.

Μεσαίωνας στη Γαλλία και σε ένα κάστρο ο άρχοντας έχει έναν γιό τον Azur, ξανθό και γαλανομάτη. Ο Azur δεν έχει μητέρα και μεγαλώνει με τη γκουβερνάντα του, την αφρικανή Jenane η οποία έχει επίσης ένα γιό, τον Asmar, μελαμψό και με μελαχρινά μάτια. Τα δύο παιδιά μεγαλώνουν μαζί ως αδέλφια μαθαίνοντας και τις δύο γλώσσες μέχρι τη στιγμή που ο πατέρας του Azur αποφασίζει να τον στείλει να σπουδάσει και ταυτόχρονα διώχνει από το σπίτι τη Jenane και τον Asmar. Ο Azur ολοκληρώνει τις σπουδές του κι επιστρέφει στο σπίτι του. Όμως, μαγεμένος ακόμα από τις διηγήσεις και τα παραμύθια της γκουβερνάντας, επιθυμεί να γνωρίσει την εξωτική ανατολή και να προσπαθήσει να ελευθερώσει την φυλακισμένη Νεράιδα του παραμυθιού που περιμένει τη λύτρωση και τον αγαπημένο της. Στην πορεία του ταξιδιού του χάνει το καράβι του σε φουρτούνα. Για καλή του όμως τύχη η θάλασσα τον ξεβράζει στη χώρα που τόσο ήθελε να ανακαλύψει. Αρχικά τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς οι ντόπιοι επηρεασμένοι από προκαταλήψεις τον διώχνουν επειδή θεωρούν πως τα γαλάζια του μάτια φέρνουν κακή τύχη. Έτσι αποφασίζει να προσποιηθεί τον τυφλό και με σύντροφο τον μυστήριο μετανάστη ζητιάνο Crapoux να τον οδηγεί φτάνει στην πόλη. Εκεί με χαρά θα συναντήσει την Jenane που πια έχει γίνει πλούσια έμπορος, και τον υποδέχεται ως χαμένο γιο. Ο Asmar τον αντιμετωπίζει σαν ξένο κι οι δυό τους θα έρθουν σε κόντρα διεκδικώντας να βρουν τα μαγικά κλειδιά, να λύσουν τους γρίφους και να ελευθερώσουν την μαγεμένη Νεράιδα. Δημιουργός του animation είναι ο Michel Ocelot που έχει γίνει γνωστός στο ελληνικό κοινό από το «Kirikou Et La Sorciere». Η ταινία έχει καλή πορεία σε Γαλλία και Βέλγιο, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που κυκλοφόρησε. Χρησιμοποιεί τελευταία τεχνολογία ψηφιακού animation και η οθόνη γεμίζει χρώματα και μουσικές. Η εναλλαγή στην ταινία της γαλλικής και αραβικής γλώσσας έχει άμεση σημασία και είναι επιλογή του σκηνοθέτη να μην υποτιτλιστούν τα αραβικά, ώστε ο κόσμος να αισθάνεται τη σύγχυση του ήρωα που δεν καταλαβαίνει 100% τη γλώσσα. Ωστόσο, οι διάλογοι είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να αντιλαμβάνεται διαισθητικά και ενστικτωδώς τα κρυφά νοήματα και τις εκφράσεις των χαρακτήρων. Η ταινία δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Οι έννοιες, οι αξίες και τα νοήματα που διαπραγματεύεται το παραμύθι αυτό δεν γνωρίζουν χώρα, εποχή και ηλικία. Η ισότητα μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών φυλών, η προσπάθεια κατανόησης ενός τόπου και ανθρώπων διαφορετικής κουλτούρας, καθώς και η συνεργασία και αλληλοβοήθεια μεταξύ ανθρώπων για την επίτευξη ενός στόχου είναι θέματα που αφορούσαν και συνεχίζουν να απασχολούν την ανθρωπότητα. Πολύ ευχάριστο στη παρακολούθηση και σαφώς μεγαλύτερης σημασίας από αμερικάνικα cartoons που έχουν ως μοναδικό στόχο το εύκολο γέλιο.

Ανοιξη 2009-ένα χαμόγελο

Κόντρα στην κατήφεια τα πρώτα μπουμπούκια της άνοιξης τολμούν ν'ανθίσουν σε κεντρικό πεζόδρομο.
Κόντρα στην σοβαροφάνεια δυο Μεγάλες Κυρίες δε διστάζουν να χαρίσουν γέλιο.
Κόντρα στο ρεύμα της απραξίας και της απαξίας της ποίησης το έκτο Λύκειο Καλλιθέας μας θυμίζει ότι κάποιοι δεν ησυχάζουν.
Κόντρα στο σκοταδι και τη μιζέρια οι
"ξένοι" απαντούν με ζωή.

ΠΟΛΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ
Χώρα παραμυθιών
Από το πλοίο, μ΄ ένα γοργοκίνητο χρυσαλειμμένο καΐκι εβγήκα στο Σερκετζή, μπροστά στο μεγάλο σταθμό του ευρωπαϊκού σιδερόδρομου. Από εκεί ανηφόρισ’ αμέσως, έχοντας αριστερά τα δυτικά τείχη του Σεραγιού, ραγισμένα και αραχνιασμένα εδώ και κει, και δεξιά συγκρατητά σπίτια ποικιλοπρόσωπα, ώσπου εβγήκα κατάμπροστα στην Αγια-Σοφιά.
Εδώ η απλότης της Σπάρτης και η πολυτέλεια των Εκβατάνων. Εδώ η ειδωλολατρεία της Ελλάδος και ιδεολατρεία της Ιουδαίας. Εδώ ο Ρωμαϊκός Άρης και η ελληνική ταπείνωσις. Εδώ η αναβίωσις του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού η ενσάρκωσις και του Μωαμεθανισμού το ριζοθεμέλιωμα. Εδώ ο ανταγωνισμός Ευρώπης και Ασίας, πεισματικός και αδιάκοπος. Ιδέες, σύμβολα, θρησκεύματα, τίτλοι, φορέματα, του ανθρώπου κάθε ματαιότης και κάθε οργασμός, σαν σε χωνευτήρι αχόρταστο, ρίχνονται και περνούν και χάνονται σαν ίσκιοι.
Από το 657 προ Χριστού, όταν ο Βύζας ήρθε με τους Μεγαρίτες κι επάτησ’ εδώ το πόδι του, έως τις 11 του Μαγιού του 330 μετά Χριστόν, όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος εγιόρτασε τα εγκαίνια της Ελληνορωμαϊκής πρωτεύουσας, το μισοφέγγαρο έλαμπεν υπερήφανο σύμβολο του τόπου στο κεφάλι της Αρτέμιδος. Και από το 330 έως το 1453 έμεινεν αναστηλωμένος ο Σταυρός, το σύμβολο της νέας πίστεως και της νέας πρωτεύουσας.Κι έπειτα έως σήμερα, και ποιος ηξέρει πόσον καιρόν ακόμη, λάμπει πάλιν εδώ για εθνικό σύμβολο το μισοφέγγαρο, απάνω σε χτίρια νέας και αιματοθρεμμένης θρησκείας. Και κάτω σε κάθεν’ από αυτά τα τρία σύμβολα και κάτω σε καθεμιά απ’ αυτές τις τρεις θρησκείες, πόσα κακά και πόσα καλά, πόσα αίματα και πόσα δάκρυα, πόσα άυλα κομψοτεχνήματα και πόσα υλικά μεγαλουργήματα, εσύλλαβεν ο ανθρώπινος νους κι εκτέλεσε το ανθρώπινο χέρι!...Μόνον να τα συλλογισθεί κανείς αυτά, θα πιστέψει τον τόπον, που έγιναν, χώρα παραμυθιών.
Τώρα έχασκα το κομψοτεχνημένο παλάτι και τώρα στο κομψοχαλασμένο ερείπιο. Επρόσεχα στο συγνεφοϋφασμένο γιασμάκι της χανούμισας και την αιθεροπλάνητη φωνή του μουεζίνη. Έβλεπα τα χιλιόχρωμα φορέματα και τα μυριοέκφραστα πρόσωπα, τη γαλανή Προποντίδα και το γαλανότερο ουρανό κι είχα στα πόδια μου την Ευρώπη και την Ασία αντίκρυ μου. Και όλες αυτές τις ώρες, γλύκα βαθιά και μυστική εκρυφοδρομούσε στις φλέβες κι επερίχυνεν, αθάνατο νερό όλη μου την ύπαρξη.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Λογοτεχνική ανθολογία, 60 κείμενα για την Πόλη (επιμέλεια Θωμάς Κοροβίνης. Εκδόσεις Ιανός)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA